“ได้แล้ว เวลาไม่เบาแล้ว นอนกันเถอะ” เฉินมั่วมองไปยังทุกคนแล้วพูด
“พี่ม่วก ไม่ไปสนามรบเส้นทางเทพเหรอ?” ซุนเทาถามอย่างงงงวย
“ไม่ไปแล้ว เหนื่อย รอศึกชิงเผด็จศึกทั่วเซิร์ฟจบแล้วค่อยไปก็ได้” เฉินมั่วตอบอย่างเรียบเฉย
เขาย่อมไม่บอกพวกนั้นหรอกว่ากลัวไปเจอเผ่าระดับสูงสุดอีก เลยอยากผัดไปอีกสองวัน
“อ้อ ถูกแล้ว สองคนนี้ไปแล้วหรือยัง?” เฉินมั่วมองไปที่ซุนเทากับหลิงเอ๋อร์
“ไปตั้งแต่ก่อนพี่จะกลับเลย ผมกับพี่หลิงเอ๋อร์อัปขั้นสำเร็จทั้งคู่!” ซุนเทาพูดอย่างภาคภูมิใจเต็มหน้า
เฉินมั่วแปลกใจเล็กน้อย มองไปยังหลิงเอ๋อร์ที่ยืนเงียบ ๆ อยู่ด้านข้าง
ที่ซุนเทาอัปขั้นได้ เขาไม่รู้สึกแปลกใจเลยสักนิด แต่หลิงเอ๋อร์กลับอัปขั้นสำเร็จอีกแล้ว นี่ต่างหากที่ทำให้เขาตกใจมาก
“ไม่ใช่ว่าเด็กคนนี้มีแต้มต่อซ่อนเร้นที่ฉันไม่รู้อีกนา!?” เฉินมั่วสับสนในใจ
ถ้าไม่มีแต้มต่อซ่อนเร้น นักเวทย์ที่ค่าสถานะต่ำกว่าพวกต่างเผ่ามากขนาดนั้น จะอัปขั้นต่อเนื่องได้เป็นไปได้ยากเกินไป
ระดับเหล็กดำกับบรอนซ์ยังเข้าใจได้ เพราะพรสวรรค์ อุปกรณ์ และทักษะของหลิงเอ๋อร์ล้วนแข็งแกร่ง แต่ระดับเงินพวกนี้อย่างเดียวไม่พอแน่
แน่นอน ยังมีความเป็นไปได้อีกทาง นั่นคือหลิงเอ๋อร์โชคดีเกินไป ไม่เจอคู่ต่อสู้ที่เก่งเป็นพิเศษ
ความเป็นไปได้นี้ก็ไม่น้อย เพราะเฉินมั่วรู้ดีถึงดวงของหลิงเอ๋อร์เป็นอย่างดี อีกทั้งระดับเงินตอนนี้ความยากของสนามรบก็ต่างจากตอนที่เขาเคยอยู่ ไม่เจอตัวที่เก่งเป็นพิเศษก็เรื่องปกติ