ไม่นานนักรอบที่ 14 ก็เริ่มขึ้น ทุกคนถูกเคลื่อนย้ายขึ้นสังเวียนอีกครั้ง
ดังที่ทุกคนคาด เฉินมั่วและซุนเทาก็เจอกันเองจริง ๆ
พอร่างทั้งสองปรากฏบนสังเวียน สีหน้าของซุนเทาก็ตกลงทันที
"ยังไงก็โผล่มาเจอกันซะจริง ๆ"
"ก็ปกติดี ถึงตอนนี้คนที่ยังชนะรวดเหลืออยู่ก็น่าจะมีแค่พวกเราแล้ว" เฉินมั่วกล่าวเรียบ ๆ
"จะสู้กันมั้ย!?"
"เฮฮื ผมอยากลองดูน่ะ" ซุนเทาทำหน้าอยากลองของเต็มไปหมด
"สู้กับพวกนั้นผมใช้ฝีมือได้ไม่ถึงหนึ่งในสิบด้วยซ้ำ ราชาสัตว์หินภูเขาไฟหรือจอมมารอมตะแค่ตัวเดียวก็บดขยี้ได้ง่าย ๆ มันน่าเบื่อชะมัด"
"ทำแบบนี้ต่อไป มังกรเพลิงแดงในพื้นที่สัตว์เลี้ยงจะเป็นโรคซึมเศร้าตาย ต้องออกมาเดินเล่นบ้างแล้ว"
"แกแน่ใจนะ!?" เฉินมั่วมองไปทางนั้นด้วยสีหน้าครึ่งยิ้มครึ่งหยัน
"ถึงที่นี่จะเป็นสังเวียน แต่ถ้าบอสที่แกคุมถูกฆ่า มันฟื้นไม่ได้ใช่มั้ย? แกจะจริงจังสู้เลยเหรอ!?"
"เอ่อ...งั้นยกเลิกดีกว่า" ซุนเทาขี้ขาหดทันที
บอสพวกนี้ล้วนเป็นของยืมที่ต้องอาศัยมือพี่ม่วกค่อย ๆ รวบรวมมาได้ยากเย็น ถ้าถูกฆ่าตายไป ตัวเขาก็จบ แถมกิจกรรมครั้งนี้ก็หมดหวังจะได้อันดับดี ๆ ด้วย
ฝีมือของเขาแข็งแกร่งจริง แต่ทั้งหมดก็พึ่งบอสไม่กี่ตัวนี่แหละที่หนุนเอาไว้ ถ้าขาดบอสพวกนี้ไป เขาก็ไม่เหลืออะไรเลย นี่ก็คือจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของพรสวรรค์แบบนี้