ไม่นานนัก เฉินมั่วก็ถูกเคลื่อนย้ายออกมา ทันทีที่ออกมาก็เห็นแววตางงของหลิงเอ๋อร์
"ทำไมฉันใช้อารักขาแห่งแสงศักดิ์สิทธิ์ไปแล้ว นายยังทำความเสียหายใส่ฉันได้!?" หลิงเอ๋อร์ถามอย่างงงงวย
"อารักขาแห่งแสงศักดิ์สิทธิ์เป็นสกิลภูกันความเสียหายประเภทหนึ่ง แต่เจตสังหารของผมเป็นความเสียหายแท้จริง ภูกันไม่ได้ ดังนั้นสกิลนั้นไร้ผลใต้เจตสังหารของผม" เฉินมั่วตอบโดยเอาที่เพิ่งเรียนรู้มาใช้
"อ๋อ งั้นเหรอ" หลิงเอ๋อร์พยักหน้า
"ฉันนึกว่ามีสกิลนี้ปกป้องชีวิตแล้วจะได้นอนหลับสบาย ดูท่านี่ยังเชื่อมั่นมันเกินไม่ได้"
"จริง ๆ นายเชื่อได้ ความเสียหายแท้จริงมีน้อยมาก ตอนนี้ผมก็เคยเห็นแค่เจตสังหารของตัวเองที่เป็นความเสียหายแท้จริง อย่างอื่นสุดท้ายก็แค่มองข้ามการป้องกันอะไรทำนองนั้น ตราบใดที่ไม่ได้ต่อยกับผม อารักขาแห่งแสงศักดิ์สิทธิ์นั่นแทบจะเป็นสกิลไร้เทียมทานเลยล่ะ"
"เอาน่า ฉันเชื่อนาย"
"แต่แรกนึกว่าจะบังคับให้นายเปิดไพ่ตายออกมาบ้าง ไม่คิดว่าจะแพ้ไปโดยที่นายไม่ได้ใช้ไพ่ตายเลยสักใบ" หลิงเอ๋อร์พูดอย่างหน่อยใจหาย
"นายก็เก่งพอแล้ว บนโลกสีครามนี่ นายเป็นคนแรกที่ทำให้ผมบาดเจ็บสาหัส ถ้าไม่ใช่เจตสังหารของผมมันชนะเซียวพอดี นายอย่างน้อยก็บังคับไพ่ตายผมออกมาได้หลายใบ" เฉินมั่วปลอบ
"อืม พรสวรรค์เจตสังหารของนายมันผิดปกติจริง ๆ" หลิงเอ๋อร์พยักหน้า
สังเวียนอีกริง...
ซุนเทามองผู้พิทักษ์โล่ที่ยืนอยู่ตรงหน้า ใจก็ส่งเสียงบ่นกับตัวเอง: "ไอ้คนนี้มันไม่ใช่ไอ้ที่พี่สือหนิงพูดถึง ไอ้ที่มีสะท้อนดาเมจสิบเท่าใช่ไหมนะ"