นอกเมืองเยียนหยุน...
บนทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ มอนสเตอร์ถูกกวาดล้างไปหมดสิ้น ณ บัดนี้ที่นี่แน่นขนัดไปด้วยเงาร่างมนุษย์นับไม่ถ้วน
ศรฝนกระหน่ำและทักษะต่าง ๆ ที่บังฟากฟ้าบอกให้รู้ว่าที่นี่กำลังคืบคลานการรบที่ดุเดือด
“บูม! บูม! บูม! บูม!”
เสียงระเบิดของทักษะก้องกัมปนาททั่วทั้งสมรภูมิ เสียงโห่ร้องสังหารและคำด่าทอปะปนเป็นหนึ่งเดียว ทำให้ทั้งสมรภูมิอึกทึกครึกโครมไปหมด
กลางสมรภูมิ หญิงสาวผู้สวมชุดเกราะสีเงินกำมือถือดาบศึกสีดำ กำลังนำผู้เล่นหัวเซี่ยนับหมื่นคนบุกเข้าฟันดาบสู้กับผู้เล่นนานาชาติที่มีจำนวนมากกว่าอย่างบ้าคลั่ง
หน้าของหญิงสาวเย็นชาไร้ความรู้สึก เธอพุ่งเข้าอยู่แถวหน้าสุดของทีม ดาบในมือเหวี่ยงไปอย่างบ้าคลั่ง ผู้เล่นต่างชาติร่วงหล่นลงไปทีละคน ๆ ใต้ปลายดาบของนาง
เบื้องหลังเธอ ผู้เล่นหัวเซี่ยคนแล้วคนเล่าต่างไม่หวั่นต่อความตาย ตามหญิงสาวบุกเข้าสังหารอย่างบ้าคลั่ง พยายามจะเจาะออกจากวงล้อมนี้ให้ได้แม้จะต้องแลกด้วยเลือด
“หยุนซวง เลิกเปลืองแรงเถอะ วันนี้พวกคนเหล่านี้และคนทั้งกิลด์หิ่งห้อยเงินของเธอทุกคนต้องตาย!” ชายหนุ่มญี่ปุ่นผู้นำทัพ ยามาโมโตะ ยา ยิ้มเย็นพูด
“ก็เธอน่ะ ทั้งที่เดินจากไปแล้ว กลับยอมวนกลับมาเพื่อพวกคนเหล่านี้ เอาทั้งกิลด์หิ่งห้อยเงินมาแลก มันมันสมควรแล้วหรือ!? ในนี้มีคนที่มีเรื่องบาดหมางกับกิลด์หิ่งห้อยเงินของเธอไม่น้อยเลยนะ”
“บาดหมางก็เป็นเรื่องภายในของหัวเซี่ยฉัน มันจะไปยุ่งอะไรกับหมาญี่ปุ่นอย่างเธอ!” หยุนซวงเอ่ยเสียงเย็น