เฉินมั่วมุมปากกระตุกเมื่อจ้องมองสถานะของเซิ่งอวี่..
สถานะแบบนี้ ต่อให้ผสมกับพรสวรรค์ที่น่าสยองนั่น ก็ไม่มีทางเอาอยู่
ยิ่งไปกว่านั้น วิชาของไอ้เจ้านี่ละก็ ทีละตัวทีละตัวน่ารำคาญโคตร
นี่คือความแข็งแกร่งของเผ่าระดับสูงสุดหรือ!? ทรงพลังจริง ๆ
เซิ่งอวี่กวาดสายตามองเฉินมั่วอย่างตรวจตรา แล้วพูดจากความสูงศักดิ์ว่า "ของเคลื่อนย้ายที่แกเพิ่งใช้ เอามาให้ฉันดู!"
เฉินมั่วขมวดคิ้ว น้ำเสียงสั่งการของไอ้เจ้านี่ทำเขารู้สึกไม่พอใจ
เฉินมั่วไม่เคยเป็นพวกที่ยอมหักหลังตัวเองเพื่อประคองใจผู้อื่น แม้จะสู้ไม่ได้ก็จริง แต่ให้เขาฟังคำอย่างเชื่องช้านั้นเป็นไปไม่ได้
"ขอโทษนะ ให้ไม่ได้" เฉินมั่วตอบเรียบ ๆ แล้วนึกขึ้นในใจสั่งออกจากสมรภูมิ
เขาเข้ามาก็เพียงเพื่อดูสถานะของอีกฝ่าย แถมเช็กดูช่องว่างระหว่างตัวเขากับอีกฝ่าย
ตอนนี้สถานะก็เห็นแล้ว ชัดเจนว่าสู้ไม่ได้ งั้นก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ต่อ...
ทว่าไม่นาน เขากลับได้รับข้อความแจ้งหนึ่ง..
"หลังเข้าสู่สงครามแย่งชิงคะแนน ไม่สามารถออกจากสมรภูมิได้ด้วยตนเอง..."
"......."
ใบหน้าเฉินมั่วเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าจะมีกฎแบบนี้..
อันนี้มันอายนิด ๆ...
"ถ้าไม่ยอมร่วมมือ ก็มีแต่จัดการแกซะแล้ว" เซิ่งอวี่พูดเรียบเย็น
พูดจบก็แค่ส่ายมือเบา ๆ แสงสีทองหนึ่งพุ่งออกจากดาบศักดิ์สีทอง ฟันตรงมายังเฉินมั่ว
เฉินมั่วใช้อัสนีวาบตามสัญชาตญาณ ปรากฏตัวขึ้นข้างกายเซิ่งอวี่ กำลังจะปล่อยเงาลวงตา ก็นึกถึงคำของเสี่ยวเนี่ยนขึ้นมาได้