"เมื่อไหร่หัวหน้าองครักษ์เมืองมีอำนาจใหญ่โขขนาดนี้แล้ว? ถึงขั้นไม่ให้ผู้เล่นเข้าเมืองหลัก ใครให้อำนาจนาย? เจ้าเมืองงั้นรึ!?" เฉินมั่วมองหัวหน้าองครักษ์เมืองแล้วพูดโต้กลับไม่ยอมแพ้
"เรื่องเล็ก ๆ แบบนี้ไม่ต้องขออนุมัติจากเจ้าเมือง ฉันบอกว่าไม่ต้อนรับนาย นายก็ไม่เป็นที่ต้อนรับ จะกลิ้งออกจากนครชางหลานไปเดี๋ยวนี้ หรือฉันจะฆ่านายทิ้ง ส่งกลับไปเกิดใหม่ที่นครเทียนเชวี่ย!"
"ฆ่าฉัน!? นายมีอำนาจขนาดนั้นรึ?" เฉินมั่วพูดเสียงเย็น
เมื่อผู้เล่นไม่ได้ฝ่าฝืนกฎ เอ็นพีซีจะโจมตีผู้เล่นก่อนไม่ได้ ข้อนี้เขายืนยันกับเจ้าเมืองนครเทียนเชวี่ยมาแล้ว
"เหอะ ถ้าเป็นผู้เล่นคนอื่น ฉันก็ไม่มีสิทธิ์แบบนั้นจริง แต่นายไม่เหมือนใคร คราวที่แล้วนายฆ่าคนในนครชางหลานของฉัน นับเป็นการฝ่าฝืนกฎแล้ว แม้ตัวจะหนีไปแล้ว แต่ประวัติอาชญากรรมยังอยู่ ตอนนี้นายคืออาชญากรถูกต้องการของนครชางหลาน ฉันมีสิทธิ์ฆ่านายได้ทุกเมื่อ!" หัวหน้าองครักษ์เมืองหัวเราะเยาะ
"........."
"แบบนี้ก็ได้ด้วย...?"
เฉินมั่วตาโต แต่ก็ไม่ได้สงสัยในถ้อยคำของอีกฝ่ายเลย
เจ้าเมืองนครเทียนเชวี่ยเคยบอกเขาไว้ว่า การฝ่าฝืนกฎของเมืองหลักไม่ใช่แค่หนีไปก็จบ องครักษ์เมืองมีสิทธิ์ออกตามล่า
ถ้าออกตามล่าได้ แล้วมารื้นบัญชีทีหลัง ก็คงไม่ถือว่าฝ่าฝืนกฎ...
เฉินมั่วลูบหัวตัวเอง เขาลืมเรื่องนี้ไปเอง ส่วนใหญ่เพราะไม่คิดว่าหัวหน้าองครักษ์เมืองคนนี้จะจำเจ็บได้ขนาดนี้