เย่หานไม่ออกอาการสร้างเรื่องแล้ว ทั้งหลายเมืองหลักจึงได้กลับมามีช่วงเวลาแห่งสงบที่หาได้ยากอีกครั้ง
กระทั่งผู้เล่นญี่ปุ่นในเมืองเป่ยหมิงก็พากันจากเมืองหลักออกไปอัปเลเวลข้างนอก
ไม่มีทางเลือก แม้จะกลัวแค่ไหนก็ต้องออกนอกเมือง ไม่อย่างนั้นการนั่งอยู่ในเมืองก็เท่ากับฆ่าตัวตายแบบช้า ๆ
เกมนี้ทำอะไรก็ต้องใช้เงิน ไม่ออกไปหาเงิน เดี๋ยวแม้แต่เมืองหลักจะอยู่ก็ไม่ได้
ตอนนี้จำนวนผู้เล่นในเมืองเป่ยหมิงลดลงเหลือน้อยมาก หลังถูกเฉินมั่วสังหารไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผู้เล่นญี่ปุ่นจำนวนมากจึงจากเมืองเป่ยหมิงไปสร้างฐานที่มั่นใหม่ที่เมืองหลักอื่น
แต่วันของพวกเขาที่เมืองอื่นก็ไม่ได้สุขสบายตรงไหน หลายประเทศที่อยากสานสัมพันธ์กับหัวเซี่ย เมื่อเห็นผู้เล่นญี่ปุ่นก็ลงมือทันที
สถานการณ์ของผู้เล่นญี่ปุ่นตอนนี้จึงย่ำแย่...
ณ ตอนนี้ บริเวณช่องทางลึกในเหวลึกที่ซาสึเกะเคยไปมาแต่คราก่อน..
เงาสูงเตี้ยน่าเกลียดสามร่างก็พากันก้าวออกจากช่องทาง...
มองดูสภาพรอบด้าน สามร่างนั้นต่างมีความสับสนปรากฏบนใบหน้า
“เราดูเหมือน...จะออกมาจากเหวลึกได้แล้ว...”ชายหนึ่งในนั้นกล่าวด้วยความดีใจ
“อืม น่าจะใช่ ที่นี่ดูเหมือนจะเป็นทวีปแห่งหนึ่ง...”
“ดีเลย สุดท้ายก็ได้ออกมาจากที่สาปแช่งนั่น ภารกิจกำจัดปีศาจเหวลึกมันยากชะมัด”
“จริงด้วย แต่เราก็ถือว่าทำภารกิจสำเร็จแล้ว แค่ไม่รู้จะกลับยังไง”