จัดการบอสกลุ่มนี้จบ เฉินมั่วถึงได้มีเวลาหยิบต้นผลวิญญาณร้างออกมา จ้องมองพิจารณาอย่างถี่ถ้วน
“พี่ม่วก นี่มันอะไร?” ซุนเทากับหลิงเอ๋อร์ต่างส่งสายตามามองด้วยความสงสัย ผลไม้สีน้ำเงินเรืองรองแบบนี้ นับเป็นครั้งแรกที่เห็นเลยจริง ๆ
“ของดีชะมัด บอสพวกนั้นรวมตัวกันมาก็เพราะแย่งชิงของชิ้นนี้”
“โธ่ ผมก็ว่าแล้ว ทำไมถึงมีบอสเพชรตัวโผล่มาพร้อมกันมากมายในที่เดียว”
“แล้วพี่ม่วก ของนี้มันใช้ทำอะไร?”
“ก็ไม่รู้เหมือนกัน...”
“........”
“เสี่ยวเนี่ยน ผลวิญญาณร้างนี้ต้องเด็ดยังไง?” เฉินมั่วถามขึ้นในความคิด
“ก็ใช้มือเด็ดลงมาตรง ๆ นั่นแหละ ฉันยังไม่เข้าใจเลยว่าทำไมนายถึงถอนทั้งต้นมา” เสียงของเสี่ยวเนี่ยนเต็มไปด้วยความงุนงง
“........”
“ผมเคยได้ยินมาว่าของวิเศษแห่งธรรมชาติพวกนี้ต้องเด็ดด้วยวิธีพิเศษ ผมไม่ได้กลัวทำพังไง” เฉินมั่วพูดด้วยท่าอึดอัด
“ไหนบอกว่ามันเปราะบางขนาดนั้น ถ้าจริง ๆ ต้องใช้วิธีเด็ดพิเศษ ฉันจะบอกล่วงหน้าแล้ว”
“งั้นก็ได้ แล้วของนี้จะให้ยังไง?”
“นายไม่ถามเลยเหรอว่ามันมีประโยชน์กับนายบ้างไหม?” เสี่ยวเนี่ยนถามอย่างงง ๆ
“ไม่ต้องถาม เมื่อของชิ้นนี้เป็นประโยชน์กับนาย แน่นอนว่าต้องให้นายอยู่แล้ว” เฉินมั่วตอบอย่างเป็นเรื่องธรรมดา
นับตั้งแต่ตามมาอยู่กับเขา เสี่ยวเนี่ยนช่วยเขามามากมายเกินนับ เขาอยากทำอะไรตอบแทนเสี่ยวเนี่ยนมาโดยตลอด แต่หาวิธีไม่เจอสักที ตอนนี้ได้มีโอกาสช่วยเธอสักที เฉินมั่วย่อมไม่เสียดายแน่นอน