มองไปยังกองเหรียญทองที่กองสุมเต็มโต๊ะ เจ้าของโรงแรมก็หวือหวาขึ้นมาทันที ใบหน้าเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มแฉ่งเสี้ยวเดียว
“เอ่อ...หนุ่มน้อย คุณจะเช่าทั้งโรงแรมจริงเหรอ!?”
“จ้ะ เช่าทั้งโรงแรม! แค่เธอเอาคนที่อยู่ข้างในออกให้หมด 100 เหรียญทองนี้ก็เป็นของเธอ”
“รับใช้เลย!” เจ้าของโรงแรมเก็บเหรียญทองไปอย่างมีความสุข แล้วหันไปสั่งเด็กเสิร์ฟข้าง ๆ ว่า “ไป ล้างสถานที่เดี๋ยวนี้!”
“แต่คุณพ่อครับ เมื่อกี้คุณ...”
“เมื่อกี้ฉันอะไร? เมื่อกี้ฉันพูดว่าคนที่พักอยู่ในโรงแรมคือแขกคนสำคัญของโรงแรมฉัน ส่วนคนที่ไม่ได้พักอยู่น่ะเกี่ยวอะไรกับฉัน!”
“แต่...การไล่คนออกแบบนี้มันผิดกฎไม่ใช่เหรอ...”
“ผิดอะไร ก็แค่บอกว่าวันนี้โรงแรมมีธุระ ไม่รับแขกภายนอก คืนค่าห้องให้พวกเขาก็จบแล้ว”
“ก็ได้ครับ” เด็กเสิร์ฟพยักหน้า แล้วรีบเดินตรงเข้าไปในโรงแรม
ไม่นาน ร่างที่บ่นพึมพำกระหน่ำก็ออกมาทีละคน
แต่พวกนั้นพอเห็นเจ้าของโรงแรมก็รีบหุบปากทันที
ตอนนี้ทุกคนรู้กันแล้วว่า NPC ในเมืองห้ามแตะต้อง ไม่อย่างนั้นจะตายยังไงก็ไม่รู้
แม้ใจจะไม่พอใจ แต่อีกฝ่ายก็คืนค่าห้องให้แล้ว ก็ไม่มีอะไรจะพูด
ไม่นาน คนในโรงแรมถูกไล่ออกมาหมด แต่เฉินมั่วก็ยังไม่เห็นกาลิโอสักที
ไม่ช้า เด็กเสิร์ฟก็เดินลงมา เข้าไปกระซิบข้างเจ้าของโรงแรมว่า “คุณพ่อครับ แขกห้อง 208 ไม่ยอมออกเด็ดขาด บอกว่าคุณพ่อรับเงินเขาไปแล้ว ไม่ใช่คนพูดไม่ทำตาม”
“เฮงซวยไรวะ ใครพูดไม่ทำตาม ข้าคนนี้บอกแค่ว่าอยู่ในโรงแรมแล้วจะไม่ให้ใครมาหาเรื่อง แต่ไม่ได้บอกว่าไล่เขาออกไม่ได้สิ”