เสียงประกาศของเกมดังขึ้น ผู้เล่นในเมืองหลักทุกแห่งต่างลุกฮือกันอีกครั้ง…
“เชี่ย! เย่หานถึงเลเวล 40 แล้ว!?”
“ไม่ใช่ ตอนบ่ายฉันดูไว้เขายังอยู่เลเวล 39 หรือนี่ ทำไมจู่ ๆ ก็ขึ้น 40 ซะแล้ว?”
“ใช่นี่ ตอนพระอาทิตย์ตกเขายัง 39 อยู่เลย โน่นมืดแล้วนะ ยังจะอัปเลเวลได้อีกเหรอ!?”
“ด้วยเลเวลของเขา ลงดันเจี้ยนก็คงอัปไม่ได้แล้ว ไม่ใช่ว่ากลางคืนยังออกไปฆ่ามอนสเตอร์อยู่นะ!?”
“เป็นไปได้ยังไง!? กลางคืนมืดสนิทมองอะไรไม่เห็น พลังของมอนสเตอร์ยังเพิ่มขึ้นสองเท่า จะอัปยังไง!”
“คนทั่วไปก็จริงไม่ได้ แต่เขาน่ะใช่เย่หานนะ เก่งขนาดนั้น มอนสเตอร์แรงขึ้นสองเท่าก็ช่างมัน มองไม่เห็นก็ฟันมั่ว ๆ ไป”
“อ๋อ… พูดจริงก็เหมือนกันนะ เราไม่ควรใช้ความคิดของพวกเราไปเดาการกระทำของเทพอย่างเย่หาน บางทีกลางคืนสำหรับพวกเราอาจน่าสะพรึง แต่สำหรับเทพอย่างเย่หานก็คงแค่นั้น”
“ถ้าอย่างนั้น เทพเย่หานก็จะมีเวลาล่ามอนสเตอร์มากกว่าพวกเรา? แล้วคนอื่นจะตามทันยังไง?”
“ตามเทพเย่หานเหรอ ฝันไปเถอะ รีบไปดูเถอะว่าศึกชิงอันดับทั้งเซิร์ฟมันเรื่องอะไร”
“อ่อ ใช่ ๆ ใช่…”
ผู้เล่นในเมืองหลักทุกแห่งไม่ช้าก็เดาออกว่าเย่หานอัปเลเวลด้วยการฆ่ามอนสเตอร์ตอนกลางคืน บ้างก็ตกตะลึง บ้างก็ไม่เชื่อสายตา บ้างก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องปกติ เพราะเย่หานเก่งขนาดนั้น แม้มอนสเตอร์จะแรงขึ้นสองเท่าก็ไม่อาจคุกคามเขาได้มากนัก
ขณะนี้… ภายในวังใต้ดิน…
รอบ ๆ มืดสนิท ปกติใต้วังใต้ดินมีตะเกียงน้ำมันจุดไว้เรียงราย แต่ไม่รู้เกมนี่มันเป็นอะไร พอพระอาทิตย์ตกลับตะเกียงดับหมดทุกดวง กลายเป็นความมืดที่มือต่อมือมองไม่เห็น