หลังจากลงชื่อเสร็จ เฉินมั่วมองไปยังจวนเจ้าเมืองที่อยู่ไม่ไกลนัก แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าตาแก่เจ้าเมืองนั่นยังติดค้างรางวัลให้เขาอยู่
ตอนนั้นที่ให้คนขององครักษ์เมืองไปตามหาเพื่อมาจัดการซาสึเกะ เขาก็พูดไว้แล้วว่า ถ้าจัดการซาสึเกะได้ จะมีรางวัลให้
ตอนนี้ซาสึเกะถูกจัดการแล้ว แต่ตาแก่นั่นกลับไม่ส่งคนมาบอกให้เขาไปรับรางวัลที่จวนเจ้าเมือง ไม่ใช่จะกลืนรางวัลหมดไปเองหรอกเหรอ
นั่นไม่ได้เด็ดขาด...
เมื่อเขาไม่ส่งคนมาเรียก งั้นก็ไปขอด้วยตัวเองเสียเลย
จากนั้น เฉินมั่วให้ทุกคนกลับไปก่อน ส่วนตัวเขาเดินตรงไปยังจวนเจ้าเมือง
เมื่อมาถึงหน้าจวนเจ้าเมือง ยามประจำประตูล้วนรู้จักเฉินมั่วกันดี จึงไม่มีการขวางกั้น ปล่อยให้เขาเข้าไปเลย
ดูท่าทางแบบนี้ เจ้าเมืองคงไม่ได้คิดจะกลืนรางวัลของเขา ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ปล่อยให้เข้ามาแน่นอน
ก็ใช่นี่ ใครจะไปไหนได้ เจ้าเมืองขนาดนี้ จะไปพูดแล้วไม่ทำตามได้อย่างไร
เมื่อมาถึงห้องรับแขก เจ้าเมืองก็รู้ตัวแล้วว่าเขามา รออยู่ที่นั่นนานแล้ว
"มาแล้วสินะ..."
เจ้าเมืองมองเฉินมั่ว ใบหน้าไม่แสดงอารมณ์อะไร..
"ว่าแต่ นายก็นานแล้วที่ไม่ได้มาหาข้าเหมือนกันนะ.."
"ก็ผมมันยุ่งนี่ครับ" เฉินมั่วยิ้ม แล้วหยิบสุราโหวเอ๋อร์สองไหออกมาจากอินเวนทอรี่ส่งให้
"ดูสิ ผมมีว่างเมื่อไหร่ก็มาหาคุณเลยนะครับ ยังถึงกับหาสุราโหวเอ๋อร์มาฝาก ของแบบนี้ผมต้องเสียเวลาหามาไม่ใช่น้อย"
เรื่องมนุษย์สัมพันธ์แบบนี้ เฉินมั่วก็เริ่มฝึกทำเหมือนกัน
เจ้าเมืองเห็นสุราโหวเอ๋อร์ในมือเฉินมั่ว ใบหน้าก็เบ่งบานเป็นรอยยิ้มสักที..