ในป่าแห่งหนึ่งทางตอนเหนือของนครชิงเฟิง ผู้เล่นกลุ่มหนึ่งกำลังเดินทางอย่างรวดเร็วเข้าไปยังใจกลางป่า โดยมีเฟิร์ส ผู้เพิ่งสร้างชื่อเสียงอย่างโดดเด่นในศึกชิงบัลลังก์ทั่วเซิร์ฟเวอร์ เป็นหัวหน้า
“เฟิร์ส ผมว่าคุณน่าจะหลบซ่อนตัวสักสองวันนะ” ชายวัยกลางคนที่เดินอยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้นอย่างถ่องแท้
“ฉันต้องหลบทำไม” เฟิร์สถามด้วยความงงงวย
“ผมกลัวว่าเย่หานคนนั้นจะลงมือกับคุณ” ชายวัยกลางคนพูดจริงจัง
“ลงมือกับฉัน!? เป็นไปไม่ได้” เฟิร์สส่ายหน้าทันที
“ฉันกับเขาไม่มีเรื่องบาดหมางอะไรกัน ฉันก็ไม่เคยทำอะไรกับคนหัวเซี่ย เขาจะลงมือกับฉันทำไม!? ถ้าจะให้พูดเพราะการต่อสู้บนเวทีประลอง ก็เป็นไปไม่ได้อยู่ดี การต่อสู้บนเวทีทั้งหมดเป็นการจัดโดยระบบ ไม่เกี่ยวกับความแค้นส่วนตัว ถ้าเขาลงมือกับฉันเพราะเรื่องนี้ เขาก็คับแคบไปหน่อยแล้ว”
“นายจะไปพูดเรื่องความคับแคบกับเทพสังหารเหรอ!?” ชายวัยกลางคนขยับตากลม
“นายรู้ไหมว่าหลิงเอ๋อร์กับเย่หานเป็นอะไรกัน”
“ไม่รู้”
“มีข่าวลือว่าหลิงเอ๋อร์เป็นผู้หญิงของเย่หาน นายล้อเลียนหลิงเอ๋อร์ต่อหน้าคนทั้งเซิร์ฟเวอร์ คิดว่าเขาจะปล่อยนายไปเลยเหรอ” ชายวัยกลางคนพูดด้วยความหวังดีแต่นายก็ไม่เอาไหน
“ฮืม... จริงเหรอเนี่ย สาวสวยอย่างหลิงเอ๋อร์ ทำไมไปอยู่กับปีศาจฆ่าคนอย่างเย่หานได้ล่ะ!? นี่ไม่ใช่กะหล่ำดีถูกหมูเขี่ยเหรอ!?”
“........”
“นายนี่ไม่มีทางเอาไหนจริง ๆ...” ชายวัยกลางคนตบหน้าผาก