เมื่อซุนเทารีบมาถึง การต่อสู้ระหว่างเฉินมั่วกับแม่มดน้ำแข็งก็ใกล้จะจบลงแล้ว
ตอนนี้พลังชีวิตของแม่มดน้ำแข็งเหลือไม่ถึง 10% ถูกการโจมตีของเฉินมั่วบีบให้ล่าถอยไปทีละก้าว
ซุนเทาไม่กล้าเข้าไปใกล้ เกรงว่าแม่มดชรานั่นอาจสวมกลับตายกับตายก่อนควักเขาไปเป็นศพแทน จึงนั่งอยู่บนหลังราชันอินทรีสายลมรุนแรงแล้วมองดูจากระยะไกล
"เปรี้ยง!"
เสียงระเบิดดังกึกก้องอีกครั้ง เฉินมั่วในสมรภูมิใช้ท่าไม้ตาย "อี้เทียนพี้ตี้" อีกครั้ง ความเสียหายมหาศาลหวดแม่มดน้ำแข็งจนเหลือเลือดฝืด
"ฮือ ๆ..."
เสียงน่าฟังยิ่งกว่าเดิมของแม่มดน้ำแข็งดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เสียงกรีดร้องแหลมเล่น หรือเสียงหัวเราะเย้ยหยันที่เจ็บหู แต่เป็นเสียงคล้ายกับการร่ำไห้ ลูกตาที่ยุบติบมองเฉินมั่วอย่างน่าสงสาร เหมือนกำลังอ้อนวอนขอชีวิต
เห็นภาพนี้ ใบหน้าของเฉินมั่วก็แสดงความประหลาดใจ
แม้จะรู้มานานแล้วว่าบอสยิ่งแข็งแกร่งยิ่งมีไอคิวสูง แต่ไอคิวของแม่มดน้ำแข็งก็ยังทำให้เขาตื่นตระหนก
ตัวนี่นอกจากจะพูดไม่ได้ ด้านอื่นแทบไม่ต่างจากคนเลย..
ต่อการอ้อนวอนของอีกฝ่าย เฉินมั่วย่อมไม่มีอารมณ์จะสนใจ ไม่ว่าจะคนหรือมอนสเตอร์ ขอชีวิตในมือเขาแล้วไม่เคยมีใครรอด
ดาบสงครามเพลิงแดงในมือฟันลงไปที่แม่มดน้ำแข็งอย่างไม่ไยดี..
"จี๊...!"
แม่มดน้ำแข็งกรีดร้องอีกครั้ง แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยคำเตือน
"โธ่เว้ย นายยังจะขู่อีกเหรอ!" เฉินมั่วสั่นเสียงหนัก ฟัน "สกิลกระหายเลือด" ลงที่แม่มดน้ำแข็งทันที