เรือนเซียวเซียง..
เฉินมั่วนั่งอยู่ในลานบ้าน แปรรูปอุปกรณ์ไปเรื่อย ๆ เหมือนเครื่องจักร
ถ้ามีผู้เล่นคนอื่นมาเห็นเข้า ต้องด่าเสียงแตกว่าพวกเจ๊งเงินแน่นอน
เพราะอุปกรณ์ที่เฉินมั่วแปรรูปต่ำสุดก็ระดับทอง แถมยังมีจำนวนมากเป็นอุปกรณ์ระดับทองมืด
ตอนนี้อุปกรณ์หลักของผู้เล่นส่วนใหญ่ยังเป็นแค่อุปกรณ์ทอง ผู้เล่นที่เก่งกว่าก็มีไม้ตายทองมืดสักไม้สองชิ้น หลายคนแทบเอาชีวิตไปแลกก็ยังไม่ได้แม้แต่ชิ้นเดียว
แต่ตอนนี้เฉินมั่วกลับแปรรูปอุปกรณ์ทองมืดเป็นกองเป็นภูเขา ใครจะไปไม่เจ็บใจ
หลิงเอ๋อร์นั่งเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ มองดูเฉินมั่วแปรรูปอุปกรณ์
เรื่องพรสวรรค์ของเฉินมั่ว เธอถือเป็นคนที่รู้จักเขาลึกที่สุด จึงไม่รู้สึกแปลกใจอะไร
แม้จะเห็นเฉินมั่วแปรรูปอุปกรณ์ทองมืดมากมายขนาดนั้น เธอก็ไม่ค่อยรู้สึกอะไร เพราะพรสวรรค์ของเธอเองก็ไม่มีวันขาดอุปกรณ์ใช้อยู่แล้ว
เธอแค่มองเฉินมั่วเงียบ ๆ เพราะก็มีแต่เวลานี้เท่านั้นที่คนตรงหน้าจะนิ่งสงบได้
ผ่านไปครู่ใหญ่ เฉินมั่วก็หยุดลงโดยฉับพลัน แล้วลุกขึ้นยืน...
“หมดอุปกรณ์แล้วเหรอ? เรามีเหลืออยู่อีกเพียบ” หลิงเอ๋อร์หยิบอุปกรณ์กองใหญ่ออกมาจากอินเวนทอรี่
เธอออกไปล่าสังหารในถ้ำใต้ดินมาทั้งเช้า อินเวนทอรี่เต็มมาตั้งแต่ก่อนแล้ว ตอนนี้ก็ไม่จำเป็นต้องเอาออกขาย อุปกรณ์พวกนี้เธอสะสมไว้ให้เฉินมั่วล้วน ๆ
“ไม่ใช่ อุปกรณ์ยังเหลืออีกเพียบ แต่เวลาใกล้แล้ว เราควรไปจัดการคนนั้นซะที”
“อ่อ ใช่แล้ว” หลิงเอ๋อร์พยักหน้า กำลังจะเก็บอุปกรณ์กลับ แต่เฉินมั่วเอื้อมมือเก็บไปเสียก่อน