ไม่ว่าฝ่ายสูงส่งจะประมือกันอย่างไร ณ ตอนนี้เฉินมั่วสังหารได้อิ่มใจจัด
หลังผู้เล่นของเมืองเซิ่งอวี่ถูกฆ่าจนไม่กล้าออกจากเมือง เขาก็ย้ายไปล่าต่อที่นครเทียนฮุย อีกหนึ่งเมืองหลักของแดนงาม
จากเช้ายันบ่าย ฆ่าจนทุกประเทศต้องหวาดหวั่น
เสียดายที่พวกนี้เห็นหน้าทีไรก็วิ่งหนี ทำให้เขาฆ่าไม่เต็มที่ ครึ่งวันนึงได้แค่หมื่นชีวิตเศษ ๆ
สิ่งที่ทำให้เขาแปลกใจคือ ตอนแรกเขาคิดว่าซาสึเกะที่หนีไปจากซุนเทาต้องมาล้างแค้นเขาทันที แต่จนกระทั่งบ่ายคูลดาวน์ของม้วนคัมภีร์ถ่ายโอนคุณสมบัติใกล้จะหมดแล้ว ก็ยังไม่เห็นเงาของซาสึเกะแม้แต่นิด
เฉินมั่วสับสนจึงส่งข้อความไปถามเติ้งเจี๋ย ผลที่ได้กลับคือซาสึเกะโดน NPC จับตาดู ปิดค่ายกลเคลื่อนย้ายไม่ให้เขาไปไหน
ได้ยินข่าวนี้ ใบหน้าของเฉินมั่วก็ผุดรอยยิ้มแปลก ๆ
"ยังมีวิธีเล่นแบบนี้อีกเหรอ!?"
"นี่ต้องเป็นความคิดของตาแก่เจ้าเมืองแน่เลย"
"ดูท่าตาแก่จะเกลียดซาสึเกะจริง ๆ ก็ดีเหมือนกัน ประหยัดแรงที่ต้องไปตามหาเอง กลับไปแปรรูปของหน่อยแล้วคูลดาวน์ของม้วนคัมภีร์ถ่ายโอนคุณสมบัติก็ใกล้หมดแล้ว อวดโอ่มานานขนาดนั้น ก็ถึงเวลาจัดการ"
เฉินมั่วพูดจบก็ส่งข้อความไปที่หลิงเอ๋อร์ ให้เธออัญเชิญเขากลับ
ค่ายกลเคลื่อนย้ายปิดอยู่ เขาจึงไม่มีทางวาร์ปกลับนครเทียนเชวี่ยได้ ได้แต่ให้หลิงเอ๋อร์ลากกลับ
ไม่นาน เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในสมอง
"คู่ครองของคุณ หลิงเอ๋อร์ ต้องการอัญเชิญคุณไปอยู่เคียงข้างเธอ ต้องการยอมรับหรือไม่?"