ขณะที่เฉินมั่วกับพวกกำลังพูดคุยกันสนุกสนาน เวทีประลองหลังอื่น ๆ ก็ยังคงสู้กันอย่างดุเดือด
ในเมืองหลักทั้งหลาย ผู้เล่นที่ไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขันต่างเงยหน้ามองจอภาพขนาดยักษ์บนฟ้า ต่างดูด้วยความตื่นเต้นสุดขีด
แต่เวทีประลองมีมากเกินไป แถมการจับคู่ยังสุ่มทุกครั้ง ใคร ๆ ก็ไม่มีทางล็อกดูคนใดคนหนึ่งได้ ทำได้เพียงดูตามโชคชะตา
แม้จะดูตามโชค แต่ผู้เข้มแข็งบางคนก็ฝังรอยจำลึกลงในใจของทุกคนไปแล้ว
จบรอบที่ 10 แล้วเข้าสู่รอบที่ 11 เฉินมั่วก็เจอคนเก่งอีกตามคาด
เฉินมั่วไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคือใคร แต่เมื่อเห็นร่างของไอ้นี่ล่องหนล่องลอยเหมือนผี เฉินมั่วก็นึกถึงคนคนหนึ่งขึ้นได้
"นักธนูผี เดเรียน!?" เฉินมั่วถามขึ้น
"ใช่ฉันเอง" เดเรียนพยักหน้า ดูเหมือนจะไม่แปลกใจที่เฉินมั่วจำเขาได้ เพราะเอกลักษณ์ของเขาชัดเจนเกินกว่าจะสับสน
"เมื่อจำฉันได้แล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาอีกต่อไป ยอมแพ้ซะเถอะ" เดเรียนพูดอย่างถือเป็นเรื่องธรรมดา
ในฐานะผู้ที่ติดสิบอันดับแรกของบอร์ดจัดอันดับ เขามั่นใจในตัวเองขนาดนั้น นอกจากคนจำกัดเพียงไม่กี่คน เขาไม่จำเป็นต้องเอาใครมาพะวงเลย
"......."
"นายก็มั่นใจตัวเองซะจริง ๆ" เฉินมั่วยิ้ม
"จริง ๆ ฉันก็ไม่อยากเสียเวลาลงมือเหมือนกัน"
"ขอแนะนำตัว ผมชื่อเย่หาน!"
"อ๊ะ...!?" เดเรียนที่เพิ่งจะหน้ามั่นใจเต็มบาน เมื่อได้ยินคำของเฉินมั่วก็สำลักลมควักไม่ออก ตาโตพร้อมจ้องสำรวจเฉินมั่วอย่างละเอียด
"นาย...เป็นเย่หาน!?"
"เทพสังหาร เย่หาน!?"