“ได้เลยครับพี่สาวจิ้งจอกปิศาจ เดี๋ยวผมพาไปกินของอร่อย ๆ เลย” ซุนเทาพูดอย่างกระตือรือร้นสุดขีด
ไม่กลัวผู้หญิงคนนี้มีข้อเรียกร้อง กลัวแต่ว่าเธอไม่มีข้อเรียกร้องเล่า
นี่ทั้งหมดก็เพราะปากไวทำบาปเอง เขาตอนนี้ก็แค่อยากชดใช้อย่างดี หวังให้อีกฝ่ายไม่ถือโทษเรื่องที่เขาทำไว้ก่อนหน้า
เดิมทีการได้รับบอสที่แข็งแกร่งติดต่อกันจนพลังเพิ่มขึ้นมหาศาล ทำให้ซุนเทามีความมั่นใจในตัวเองล้นเต็มเปี่ยมช่วงนี้
แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้หญิงคนนี้ ความมั่นใจน้อย ๆ ของเขาก็หายวับไปหมด..
นี่คือพระเจ้าที่ยังมีชีวิตตัวจริง ๆ เขารู้ดีว่าถ้าอีกฝ่ายอยากฆ่าเขา แม้พาบอสทั้งหมดของเขาออกมาร่วมกันปกป้องก็ไม่มีทางช่วยเขาไว้ได้
“ไม่ต้องเรียกฉันว่าพี่สาวจิ้งจอกปิศาจ เรียกว่าเจ้านาย” จิ้งจอกเก้าหางเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มหวาน
ซุนเทา: “.........”
“ไปกันเถอะ ไปกินข้าวกัน” ซุนเทาไม่กล้าโต้แย้ง แต่ก็เรียกคำว่าเจ้านายออกปากไม่ได้ จึงได้แต่รีบเปลี่ยนเรื่องคุย เรื่องอื่นค่อยรอพี่ม่วกกลับมาค่อยว่ากัน
ทุกคนเดินทางมาถึงภัตตาคารจวี้ฟู่ หาห้องส่วนตัวได้แล้ว ซุนเทาก็สุภาพยื่นเมนูให้จิ้งจอกเก้าหาง
จิ้งจอกเก้าหางเปิดเมนูดู แล้ว...
“อันนี้...อันนี้..อันนี้..”
ยิ่งจิ้งจอกเก้าหางสั่งเยอะขึ้นเท่าไร หน้าซุนเทาก็ยิ่งเขียวคล้ำลงเท่านั้น
เขามีเงินก็จริง แต่ไม่ใช่แบบนี้นะ
นี่มันภัตตาคารนะ ถ้าให้เธอสั่งต่อแบบนี้ เขาจะไม่ล้มละลายกันเหรอ..
ซุนเทาหันไปหาความช่วยเหลือจากเติ้งเจี๋ย เติ้งเจี๋ยเอาหัวหันไปทางอื่นทันที..