“เราจะไปไหนอัปเลเวลกันดี” หลิงเอ๋อร์ถาม
“ก็ไปวังใต้ดินที่ครั้งก่อนอีกแหละ ที่นั่นมอนสเตอร์ชุกชุม ระดับก็พอเหมาะ” เฉินมั่วเอ่ยขึ้น
มอนสเตอร์ในวังใต้ดินนั้นล้วนเป็นเลเวล 40 เป็นที่ที่เขาเคยเจอว่ามอนสเตอร์ชุกชุมที่สุด ก่อนถึงเลเวล 40 ที่นั่นคือดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งการอัปเลเวลที่เหมาะสมที่สุด
แต่พอได้ยินคำของเฉินมั่ว หลิงเอ๋อร์กลับพูดด้วยความอึดอัด “ที่นั่นไกลเกินไปตอนนี้อัญเชิญคู่ครองยังอยู่ในคูลดาวน์อยู่ นายสามารถเคลื่อนย้ายไปได้ แต่ฉันต้องเดินไป จากที่นี่ไปที่นั่นต้องใช้เวลามากกว่าสองชั่วโมง ไปถึงก็คงมืดแล้ว”
“งั้นวันนี้เราแยกกันอัปเลเวลเป็นไง ฉันจะไปอัปเลเวลที่เดิมตอนเช้าต่อ”
“โอเค ฉันลืมเรื่องนี้ไปเลย” เฉินมั่วส่ายหน้า
เขายังหวังจะนอนเก็บเวลจากฝนอุกกาบาตไฟของหลิงเอ๋อร์เลย ด้วยความชุกชุมของมอนสเตอร์ในที่นั้น หากหลิงเอ๋อร์ปล่อยฝนอุกกาบาตไฟลงไปหนึ่งครั้ง อย่างน้อยก็ต้องบดขยี้มอนสเตอร์ตายหลายพันตัว ความเร็วการอัปเลเวลต้องเร็วกว่าที่เขาฟันเองหลายเท่าแน่นอน
แต่วันนี้ก็เช้ามืดเกินไปจริง ๆ คงต้องรอพรุ่งนี้
“งั้นก็เป็นไปตามนี้ วันนี้แยกกันอัปเลเวล พรุ่งนี้ไปด้วยกัน”
“อืม”
เมื่อตกลงกันเรียบร้อย หลิงเอ๋อร์ก็ไปอัปเลเวลที่เดิมตอนเช้าต่อ ส่วนเฉินมั่วเคลื่อนย้ายตรงไปยังทางเข้าวังใต้ดินนั้น
เมื่อกลับเข้าไปในวังใต้ดินอีกครั้ง ด้านล่างยังเต็มไปด้วยศพเน่าเปื่อยนับไม่ถ้วน
เฉินมั่วเปิดร่างแท้แห่งเปลวเพลิงทันที พร้อมกับอัญเชิญแยกร่างออกมา เริ่มต้นการสังหารหมู่