"ฝันสวยจริงนะเจ้าคะนอง" ประมุขเมืองเป่ยหมิงส่ายหน้า
"ถ้าเจ้ายอมมาอยู่เมืองเป่ยหมิง ข้าย่อมให้หนังสือสกิลเล่มนี้แก่เจ้า แต่ถ้าไม่มาก็จบกัน"
"ช่วยพวกเจ้าป้องกันเมืองแบบนี้ ไม่ให้รางวัลสักนิดก็ไม่ได้หรอกใช่ไหม" เฉินมั่วขมวดคิ้ว
"เมืองหลักเป็นของพวกเผ่ามนุษย์เจ้า ไม่ใช่ของพวกเรา เจ้าช่วยป้องกันเมืองเพื่อพวกเจ้าเอง ไม่ใช่เพื่อพวกข้า" ประมุขเมืองเป่ยหมิงย้ำ
"ได้ งั้นก็ตามนั้น คราวหน้าถ้าเจอเรื่องแบบนี้อีก ฉันก็จะไม่มาอีกแล้ว" เฉินมั่วพูดจบก็ทำท่าจะเดินจากไป
"เดี๋ยวก่อน..." ประมุขเมืองเป่ยหมิงรีบเรียก
"เมืองเป่ยหมิงก็เป็นเมืองหลักของพวกเจ้าเผ่ามนุษย์เหมือนกัน เจ้าจะยกมันให้เผ่าอื่นไปงั้นรึ!?"
"เมืองหลักของเผ่ามนุษย์มีเยอะแยะ แถมตอนนี้จำนวนคนเผ่ามนุษย์ก็เหลือไม่มากแล้ว เมืองหลักหายไปสองสามเมืองก็กระทบไม่มาก" เฉินมั่วพูดเรื่อยเปื่อย
"........"
"ได้ๆ! ให้ก็ได้!" ประมุขเมืองเป่ยหมิงไม่มีทางเลือก ต้องควักหนังสือสกิลออกมาหนึ่งเล่ม
ไม่คิดเลยว่าตนเองในฐานะประมุขเมืองโดยแท้ จะมาโดนผู้เล่นคนหนึ่งจับจุดอ่อนไว้ คิดแล้วก็โมโห
แต่จะทำอย่างไรได้ นางไม่อยากแบกรับบทลงโทษของกฎเลยจริง ๆ
"อย่างนี้แหละถูกแล้ว" เฉินมั่วยิ้มรับหนังสือสกิลไว้ แต่ดึงกี่ทีก็ไม่ขยับ ต้องออกแรงจนสุดชีวิตถึงจะแย่งมาได้
"นี่เจ้านะ จะให้ก็ให้ซะ แล้วทำหน้าไม่เต็มใจแบบนี้ทำไม"
"ของนี่เป็นสมบัติสุดท้ายที่ข้าเก็บไว้ ยกให้เจ้าแบบนี้ ข้าจะเต็มใจได้ยังไงกัน" ประมุขเมืองเป่ยหมิงพูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ