“เหลือเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงก่อนค่ำมืดจะลงปกคลุม โปรดผู้เล่นทุกคนรีบกลับเข้าเมือง...”
เมื่อเสียงแจ้งเตือนระบบเรื่องค่ำมืดดังขึ้น ผู้เล่นตามเมืองหลักต่าง ๆ เริ่มออกเดินย้อนกลับอย่างเชื่องช้า
แต่ก็มีไม่น้อยที่ซื้อม้วนคัมภีร์วาร์ปกลับเมืองไว้ จึงฝืนอยู่จนถึงวินาทีสุดท้ายก่อนกลับ
นครเทียนเชวี่ย เรือนเซียวเซียง...
หลิวฮ่าวอวี่และพวกกลับมาถึงบ้านเป็นกลุ่มแรก ตามมาด้วยเติ้งเจี๋ยกับพี่ใหญ่ฮู แล้วจึงเป็นซุนเทากับเจียงเมิ่งซิง
เห็นเจียงเมิ่งซิงเดินกลับมา หลิวฮ่าวอวี่สะบัดตัวเข้าไปหาทันที
“นั่นแหละ... เมิ่งซิง เรื่องกาลิโอน่ะ...”
“พี่อวี่วางใจได้เลยครับ ผมหาตัวกาลิโอเจอแล้ว แถมยังฆ่าได้หนึ่งรอบด้วย แค่พอโดนผมสังหารแล้วมันก็ไม่ออกจากเมืองอีกเลย”
“แต่ผมปลูกฝังพลังวิญญาณนรกไว้ในตัวมันแล้ว ต่อให้มันกล้าออกจากเมืองเมื่อไหร่ ผมจะรู้ทันทีครับ” เจียงเมิ่งซิงรู้ดีว่าหลิวฮ่าวอวี่อยากถามอะไร จึงรีบเปิดปากตอบทันควัน
“งั้นก็ดีแล้ว เมิ่งซิงนี่ทำงานน่าเชื่อถือจริง ๆ เดี๋ยวเป็นพี่จะพาไปเที่ยวโรงน้ำชาบู๊ตให้” หลิวฮ่าวอวี่ยิ้มแฉ่งพลางว่า
“.........”
“เอ่อ... แบบนั้นไม่ต้องก็ได้ครับ นี่เป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว” เจียงเมิ่งซิงอึดอัดจนหน้าแดง
“เฮ้ หลิว นายอย่าได้พาเมิ่งซิงไปเสียคนนะ ยังไม่บรรลุนิติภาวะด้วย”
“เอ่อ... พี่เทาครับ ผมอายุ 18 แล้วครับ”
“18 ก็ยังเด็กอยู่ดี”
“ครับ ๆ...”
เจียงเมิ่งซิงพยักหน้ารับรัว ๆ ที่นี่เขาก็เป็นลูกน้องตัวเล็กจริง ๆ
ทุกคนนั่งคุยเล่นกันสักพัก จวบจนค่ำมืดใกล้ลงเต็มที่ หลิงเอ๋อร์ก็เพิ่งกลับมา ระดับพุ่งขึ้นถึง 39 แบบไม่ยั้ง