“เทพเย่หานคะ ไอ้หมาญี่ปุ่นพวกนี้ชั่วมากเลยนะคะ มันรวมหัวกันโดยเฉพาะเลย จับผู้เล่นหัวเซี่ยที่เดินอยู่ลำพังลงมือ เราจะไปหาผู้เล่นวาโวะมาสังหารบ้างไหมคะ” เยว่ถิงถิงมองไปที่เฉินมั่วด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง
การได้ดูเทพฆ่าคน ช่างเป็นความเพลิดเพลินเสียจริง ปล่อยสกิลหนึ่งครั้ง ล้างเคลียร์ได้ทั้งพื้นที่
“ไม่ไป ไม่มันส์” เฉินมั่วพูดเรียบ ๆ
“เอ๋?”
“ก่อนหน้านี้เธอไม่ใช่ชอบฆ่าไอ้หมาวาโวะพวกนี้อยู่เหรอ!?”
“นั่นมันข้างนอก ฆ่าแล้วก็ตายจริง ที่นี่ฆ่าแล้วไม่ตาย ไม่มันส์”
"........"
“แต่เราฆ่าที่นี่ก็เพื่อขัดขวางไม่ให้พวกมันผ่านเข้ารอบนี่คะ”
“สนามรบมันกว้างขนาดนี้ เราจะฆ่าได้กี่คน ผู้เล่นหัวเซี่ยก็ไม่ใช่โง่ พวกมันรวมกลุ่มกันได้ ผู้เล่นหัวเซี่ยก็รวมกลุ่มกันได้เหมือนกัน ตอนนี้ทั้งจำนวนคนและความแข็งแกร่งโดยรวมของฝ่ายหัวเซี่ยยังเหนือกว่าวาโวะมาก จะมาเล่นแผนจับคู่เฉพาะตัว พวกมันยังห่างไกลเกินไป ก็มีแต่เธอคนเดียวแหละที่จะถูกไอ้หมาวาโวะไล่ล่า”
"........."
ปากพิษชะมัด...
“งั้นเราจะไปที่ไหนกันต่อคะ”
“ผมเดินเล่นต่อไป ส่วนเธอน่ะ คะแนนถึง 100 อันดับแรกหรือยัง”
“เอ่อ...ยังติดอยู่นิดหน่อยค่ะ...”
“งั้นก็ยังไม่ไปฆ่าคนอีกเหรอ...”
“อ๋อ ไปเลยค่ะ...” เยว่ถิงถิงถอดใจ ตอนแรกยังหวังว่าจะได้อยู่กับเทพในตำนานคนนี้อีกสักพัก ผลปุ๊บเขาไล่คนซะงั้น
“ตัวเองมันไม่มีเสน่ห์ขนาดนั้นจริงเหรอ?” เยว่ถิงถิงจมอยู่ในความสงสัยในตัวเอง