ลึกเข้าไปกลางเทือกเขา...
ความตื่นตระหนกของซุนเทาหายไปในทันทีตั้งแต่เห็นร่างมโหฬารของเต่าดำแห่งพิภพถล่มลงมา จากนั้นก็บังคับอินทรีย่างฟ้าราชาพุ่งตัวลงมาอย่างรวดเร็ว
ชั่วอีกแวบเดียวก็ลงสู่ซากศากยักษ์ของเต่าดำแห่งพิภพ แล้วรีบร้อนปล่อยสกิลควบคุมวิญญาณทันที
แสงวาบหนึ่งจากระหว่างคิ้วตกลงบนซากศพของเต่าดำแห่งพิภพ ไม่นานนักร่างมโหฬารของมันก็ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง...
"ฮ่าฮ่า ขนาดร่างนี่มันชะมัด ช่างเป็นปราสาทที่เคลื่อนที่ได้จริง ๆ!" ซุนเทาลูบเกราะเต่าของเต่าดำแห่งพิภพด้วยความดีใจสุดขีด
บอสตัวนี้ เขาชอบมาก ๆ ขอแค่เอาสกิลเชื่อมโยงความตายไปแปะไว้ที่ตัวมัน อยากตายก็ยาก
เฉินมั่วส่ายหน้า บางทีเขาก็อิจฉาพรสวรรค์ของซุนเทาอยู่เหมือนกัน เก่งแบบไร้เหตุผลจริง ๆ
น่าเสียดายที่เขาไม่มีหัวหน้าแบบที่เขาเป็นอยู่ ไม่อย่างนั้นตอนได้พรสวรรค์นี้มาก็คงเอาไว้ใช้เองแล้ว
ไม่มีภูเขาหลังพึ่งพา ร่างแห่งเทพสงครามจึงเหมาะกับเขากว่า พรสวรรค์นี้ไม่ต้องพึ่งผู้ใด พึ่งตัวเองก็พอ
แต่การเห็นซุนเทานอนราบแล้วชนะเฉย ๆ แบบนี้ ทำให้เฉินมั่วอึดอัดใจสุด ๆ รู้สึกตัวเองเหมือนลูกจ้างที่ทำงานให้คนอื่น
"ไปให้พ้น!" เท้าหนึ่งสะบัดซุนเทาออกไป แล้วเริ่มเก็บไอเทมที่ดรอปอยู่บนพื้น
"???"
ซุนเทาที่กำลังดีใจอยู่ถูกเฉินมั่วสะบัดล้มคว่ำลงไปกับพื้น ในหัวมีแต่เครื่องหมายคำถามลอยเต็มไปหมด
"พี่ม่วกเป็นอะไรไป? ทำไมไม่พอใจขึ้นมาล่ะ? ผมทำผิดให้ท่านหรือไง?"