เมื่อทั้งสองคนกลับมาถึงซากปรักหักพังของปราสาท ทุกคนก็ยังยืนรอพวกเขาอยู่ตรงนั้นอย่างกระวนกระวาย
เมื่อเห็นทั้งสองกลับมา ทุกคนก็รีบเข้ามารับ...
"ยังไงพี่มั่ว จัดการได้แล้วใช่ไหม!?" เติ้งเจี๋ยถามอย่างเป็นห่วงเป็นใย
"จัดการแล้ว" เฉินมั่วพยักหน้า
"โคตรเทพ! สมกันเป็นเย่หานเทพจริง ๆ บอสขั้นสวรรค์ยังฆ่าลงได้!" สมาชิกกิลด์หยินซวงไม่กี่คนพูดด้วยความชื่นชม
"ใช่แล้ว โชคดีที่มีเย่หานเทพอยู่ ไม่งั้นบอสตัวนี้คงล้างพวกเราได้อย่างง่ายดาย"
"คิดอะไรล่ะ ถ้าไม่มีเย่หานเทพ นายคิดว่าจะมาถึงที่นี่ได้เหรอ? ด่านแรกก็ตายแล้ว"
"เอ่... ก็จริงนะ"
เฉินมั่วเดินไปหาหยุนซวง หยิบเหรียญทองออกมาจำนวนหนึ่งแล้วส่งให้เธอ..
"อุปกรณ์ที่บอสดรอปมาพวกเราทุกคนใช้ได้หมด เลยไม่แบ่งให้พวกนาย เหรียญทองพวกนี้เป็นของที่บอสดรอป ให้นายทั้งหมดเลย"
"ไม่ต้องค่ะ คุณเย่หาน ครั้งนี้พวกเราได้กำไรมากพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องแบ่งให้อีกจริง ๆ" หยุนซวงรีบปฏิเสธพร้อมโบกมือ
"ถือไป พูดว่าจะแบ่งแล้วก็ต้องแบ่ง" เฉินมั่วยัดเหรียญทองใส่มือหยุนซวง
เขาเป็นคนมีหลักการ พูดแล้วต้องทำตามที่พูดเสมอ
"ก็ได้ค่ะ" หยุนซวงไม่มีทางเลือก จึงเก็บเหรียญทองไว้
เหรียญทองสักสามสิบกว่าเหรียญก็ไม่น้อยเลย มากพอที่คนหนึ่งคนจะสลักตราประทับลงบนคริสตัลวิญญาณได้หนึ่งครั้ง
ส่งเหรียญทองให้หยุนซวงเสร็จ เฉินมั่วก็เดินไปหาหลิงเอ๋อร์ ส่งอุปกรณ์สามชิ้นกับหนังสือสกิลเล่มนั้นให้เธอ