“เป็นอะไรไป พี่มั่ว?” เติ้งเจี๋ยมองเฉินมั่วด้วยความงงงวย
“ลองเดาดูสิว่าตอนนี้ข้างนอกกี่โมงแล้ว” เฉินมั่วถาม
“พวกเราเข้ามาตอนบ่ายสองกว่า ใช้เวลาในนี่ไปราว 12 ชั่วโมงกว่า ตอนนี้ข้างนอกคงประมาณตีสองตีสาม” เติ้งเจี๋ยแง้มนิ้วคำนวณไปพร้อมกัน แล้วก็นึงขึ้นได้อย่างกะทันหัน...
“กลางคืนมอนสเตอร์พลังเพิ่มเป็นเท่าตัว ทัศนวิสัยดีขึ้นมหาศาล!!!”
“อือ แถมกลางคืนใช้ม้วนคัมภีร์วาร์ปกลับเมืองไม่ได้ด้วย” เฉินมั่วพูดอย่างช่วยไม่ได้
“!!!”
“จบแล้ว....”
“มอนสเตอร์รอบนอกที่นี่ระดับ 50 กว่าทั้งนั้น ถ้าเพิ่มเป็นเท่าตัวละก็ มันจะแกร่งขนาดไหนกัน?”
“จริง ๆ คงพอ ๆ กับมอนสเตอร์ในนี่แหละ แค่มืดสนิทมองไม่เห็น กำลังต่อสู้ของพวกเราคงต้องลดฮวบ”
“.......”
“งั้นรีบออกไปกันเถอะ ไม่งั้นสักพักคนพวกนั้นคงต้องจบกันแน่...”
“ไม่เป็นไร ไอ้อ้วนอยู่ข้างนอก ถืออยู่...”
“โอ๋ งั้นก็ยังโอเค..”
เวลานี้ที่ด้านนอก..
ทุกคนถูกเคลื่อนย้ายออกมาจากวงแสง เห็นรอบตัวมืดสนิทก็อึ้งงันกันทั้งหมด...
“เชี่ย! ลืมไปว่าตอนนี้ข้างนอกเป็นกลางคืน!”
“โว้ย! กลางคืนมอนสเตอร์พลังเท่าตัว ทัศนวิสัยดีขึ้นมหาศาล นี่จะเอาชีวิตกันไปทำไมเนี่ย!?”
“งั้นรีบวาร์ปกลับเมืองกัน ช้าจะแล้ว...” สมาชิกกิลด์อิงซวงคนหนึ่งรีบร้อน