มอนสเตอร์ในความมืดยามราตรีไม่จำเป็นต้องล่อเลย เพราะมันจะพุ่งเข้าหาไม่ขาดสาย
ระบบแจ้งว่าในยามค่ำคืนสายตาของมอนสเตอร์จะเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด แต่คำว่าก้าวกระโดดนั้นไม่ได้ระบุตัวเลขมาชัด ๆ แค่พออุตมั่นได้ว่ามันไม่ใช่แค่หนึ่งหรือสองเท่า แต่มากกว่านั้นหลายเท่า
ตอนกลางวันถ้าอยู่ห่างพอตัว มอนสเตอร์จะไม่สังเกตเห็นเลย หลายคนก็ใช้จุดนี้เล่นเกมซุ่มสายตา
แต่พอถึงยามค่ำคืน ที่นี่กลายเป็นสวรรค์ของพวกมันเต็มที่ มอนสเตอร์จำนวนมหาศาลเท่านี้ คงเป็นฝูงที่ไล่มารวมกันจากรัศมีหลายกิโลเมตร
แน่นอนว่ามันไม่ได้แปลว่ามอนสเตอร์มองเห็นคนจากหลายกิโลเมตรได้ ส่วนใหญ่คงเป็นการเห็นมอนสเตอร์ตัวอื่นพุ่งมาทางนี้แล้ววิ่งตามกันมา
ยับไปก็ตาม ตั้งแต่ทุกคนออกมา การต่อสู้ก็ไม่เคยหยุด มอนสเตอร์แหวกเข้ามาไม่หยุด..
ทุกคนสู้กันมาในแผนที่ลับติดต่อกันกว่าสิบชั่วโมง ร้อนบ้างหนาวบ้างสลับกัน กำลังกายหมดสิ้นมาแต่นาน คิดว่าพอออกมาแล้วจะได้กลับไปนอนหลับพักผ่อนสมใจ ไม่คิดว่าสิ่งที่รอต้อนรับอยู่กลับเป็นภารกิจที่ยากยิ่งกว่าเดิม
ตอนนี้ทุกคนต้องกัดฟ้าแน่วแน่นแบกรับไปเท่านั้น ไม่มีทางเลือก ถ้าแบกไม่ไหวก็ต้องตายแล้วเกิดใหม่
โชคดีที่บอสทั้งหลายของซุนเทารับแรงกดดันส่วนใหญ่ไว้ โดยเฉพาะแม่มดหิมะน้ำแข็ง ที่ทุกครั้งที่ปล่อยสกิลรัวลงมา มอนสเตอร์ก็ร่วงเป็นหยวก ๆ ทางที่มันรับผิดชอบนั้น มอนสเตอร์แทบเข้าใกล้ไม่ได้เลย ความแกร่งของบอสขั้นสวรรค์ก็คือระดับนั้นจริง