ในเมืองเป่ยหมิง...
เฉินมั่วยังคงออกอาละวาดสังหารผู้เล่นญี่ปุ่นไปทั่ว ไม่ว่าจะเจอใครก็ต้องเผชิญกับการฆ่าฟันอย่างบ้าคลั่งของเขา...
แท้จริงแล้วเฉินมั่วเกลียดผู้เล่นญี่ปุ่นมานาน สมัยสันติภาพเขาไม่มีโอกาสได้ลงมือ ตอนนี้ที่มีโอกาสแล้วเขาจะปล่อยผ่านไปง่าย ๆ ได้อย่างไร
ช่วงก่อนหน้านี้เขามุ่งมั่นแต่การฝึกฝน ล่ามอนสเตอร์ ยกระดับความแข็งแกร่ง ไม่มีเวลาสนใจพวกนี้ ตอนนี้ซาสึเกะเป็นฝ่ายยั่วโมโหก่อน ก็อย่าโทษเขาที่จะรวมความแค้นเก่าใหม่มาลงทีเดียว
เมื่อเผชิญกับการสังหารถล่มล้างของเฉินมั่ว ผู้เล่นญี่ปุ่นส่วนใหญ่ต่างรีบกลับเมืองหลบภัยทันที แต่ก็มีบางส่วนที่หวังดวง ไม่อยากเสียเวลาอัปเลเวล
ยังไงเย่หานก็คนเดียว หาทุกที่ไม่ไหวหรอก พวกเขารู้สึกว่าตำแหน่งของตัวเองพอจะลับตาพอ ๆ เย่หานต้องหาไม่เจอแน่
ทว่าพวกเขาไม่รู้เลยว่า เจียงเมิ่งซิงเรียกทีมลาดตระเวนตำหนักรัตติกาลมาแล้วทั้งหมด ตอนนี้กำลังตระเวนหาผู้เล่นญี่ปุ่นทั่วเมืองเป่ยหมิง พอพบเห็นใครเป็นผู้เล่นญี่ปุ่นก็จะส่งพิกัดให้เฉินมั่วทันที
ดังนั้นตั้งแต่เฉินมั่วเข้าเมืองเป่ยหมิง ก็ออกตามฆ่าคนไปเรื่อย ๆ แทบจะคว้าใครได้ก็ใช่
ขณะนี้ ณ ฐานที่มั่นของผู้บริหารสูงสุดญี่ปุ่นประจำเมืองเป่ยหมิง..
กลุ่มผู้บริหารสูงสุดญี่ปุ่นรวมตัวกันประชุมฉุกเฉิน...
"บากะ! ปล่อยให้มันฆ่าต่อแบบนี้ไม่ได้ มันฆ่าแบบนี้พวกเราจะพัฒนาไม่ได้เลย!" ชายวัยกลางคนหนวดเคราที่คางโต้ง ๆ ตะโกนลั่นด้วยความโกรธ