กลางสมรภูมิ การต่อสู้ยังคงดำเนินไป จำนวนผู้เล่นฝ่ายพันธมิตรลดน้อยลงเรื่อย ๆ
เฉินมั่วยังคงออกล่าอย่างบ้าคลั่ง แถมเปิดตาวิเศษเป็นระยะเพื่อกวาดสายตารอบตัว
และในชั่วขณะนั้นเอง ตาวิเศษก็ตรวจพบเงาร่างหนึ่งที่พุ่งเข้ามาหาเขาด้วยความเร็วสุดขีด
มุมปากเฉินมั่วยกโค้งขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะพูดกับทุกคนว่า "ส่วนที่เหลือฝากพวกคุณด้วย ฉันจะออกไปดูที่อื่น"
พูดจบ แหวนเคลื่อนย้ายในมือเฉินมั่วแสงวาบหนึ่งครั้ง ร่างของเขาก็หายไปจากตรงนั้นทันที
"???"
เมื่อเห็นเฉินมั่วหายวับไปต่อหน้า ซาสึเกะที่ซ่อนตัวอยู่ก็อ้วกงันไปเลย
เขาฝืนยัดตัวเข้ามาถึงกลางสมรภูมิได้อย่างยากเย็น กำลังจะลอบโจมตีเย่หาน แล้วไอ้บ้านี่กลับเดินจากไปซะงั้น?
"มันเดินไปได้ยังไง!?"
"มันไปได้ยังไง!"
ซาสึเกะคำรามลั่นอยู่ในใจ!
"หรือมันจับผมได้แล้วแกล้งหลบ? หรือไม่ก็มีธุระจริง?" ซาสึเกะเดาไม่ถูก
แต่ความจริงก็คือไอ้นี่บินหนีไปแล้ว มันทำให้เขารู้สึกเหมือนเหวี่ยงหมัดลงบนกองฝ้าย
"ไม่ได้! ยอมให้มันต่อเวลาไม่ได้ ต้องรีบดึงมันออกมาให้ได้!"
ซาสึเกะพูดจบ ก็หันสายตาไปมองสมาชิกตำหนักรัตติกาลรอบ ๆ
"ต่อให้ไอ้นั่นหนีไป งั้นก็เอาคนตำหนักรัตติกาลลงมือ ผมไม่เชื่อว่ามันจะไม่สนชีวิตคนของตำหนักรัตติกาล!"
ทว่าพอดีในจังหวะนั้น เติ้งเจี๋ยเอ่ยกับจ้าวฮันขึ้นว่า "ประธานจ้าวฮัน ประธานของพวกเราให้ไปหาสักครั้ง เหล่าขนปุกที่เหลือฝากพวกคุณด้วย!"
"ง่ายนิดเดียว! วางใจ แค่นี้พวกเราก็จัดการได้"
"งั้นเราไปก่อนนะ"