ประตูทิศตะวันออก...
ฝูงผู้เล่นเผ่าคนแคระจำนวนมากมายบุกฝ่าสายธนูที่รัวใส่ไม่หยุดหย่อน จนกรูขึ้นไปถึงบริเวณใกล้ประตูเมือง
"ฮ่าฮ่า! เผ่ามนุษย์ช่างอ่อนแอจริง ๆ!" ผู้เล่นเผ่าคนแคระตัวหนึ่งหัวเราะเสียงดัง
"ฮ่าฮ่า ไป! พุ่งเข้าเมือง ยึดเมืองหลักให้ได้ภายในครั้งเดียว!" ผู้เล่นเผ่าคนแคระผู้นำตะโกนสั่งเสียงก้อง
"ฆ่า!"
ฝูงผู้เล่นเผ่าคนแคระพุ่งทะยานเข้าหาประตูเมืองอย่างบ้าคลั่งเสียจนดูเหมือนเติมสารพิษเข้าไป
บนกำแพงเมือง หลิงเอ๋อร์จ้องมองเหล่าผู้แข็งแกร่งเผ่าคนแคระอย่างเยือกเย็น แล้วพึมพำเสียงต่ำ
"ลงมือ!"
เมื่อเสียงของนางจางหายไป นักเวทย์นับไม่ถ้วนต่างชี้คทาเวทมนตร์ขึ้นพร้อมกัน ทันทีนั้น สกิลนับหมื่นนับล้านจึงโปรยลงมาจากฟ้าใส่ผู้เล่นเผ่าคนแคระด้านล่าง
คนฝั่งนี้ส่วนใหญ่เป็นนักเวทย์ แผนการก็คือการอาบน้ำศัตรูด้วยสกิลล้วน ๆ
แท้จริงแล้วตอนแรกหลิงเอ๋อร์ไม่ได้สั่งให้นักเวทย์ลงมือ แต่ให้พลธนูเป็นฝ่ายเปิดฉากก่อน
หนึ่ง เพราะระยะยิงของพลธนูไกลกว่าสกิลของนักเวทย์ สอง เพื่อล่อให้อีกฝ่ายตายใจ ปล่อยให้เกิดความดูแคลน
และชัดเจนเลยว่าวิธีของหลิงเอ๋อร์ได้ผล
เพราะตอนนี้ผู้เล่นเผ่าคนแคระเหล่านั้นเต็มไปด้วยความดูแคลน ไม่เอาเผ่ามนุษย์มาคิดถึงเลย แถมแนวรบก็เละเป็นขันหอม อัดกันแน่นขนัด — ซึ่งเหมาะเจาะพอดีกับการอาบสกิลของนักเวทย์
"บื้อบื้อบื้อบื้อ..."
สกิลนับไม่ถ้วนฟาดลงกลางฝูงเผ่าคนแคระด้านล่างอย่างหนักหน่วง ทันทีนั้น ตัวเลขความเสียหายก็ลอยขึ้นเป็นว่าวเป็นวูก ส่วนใหญ่อยู่ราวหลักพันถึงสองหมื่นสามหมื่น แต่กลับมีความเสียหายสยองระดับหลักแสนปนอยู่เป็นบางจุด