"ไม่ใช่ว่าเผ่ามนุษย์อ่อนแอกว่ารึไง!? ทำไมล้อมมานานขนาดนี้ยังไม่สามารถบุกทะลุประตูเมืองแม้แต่บานเดียวสักที!?"
ด้านหลังแนวทัพเผ่าคนแคระ ผู้เชี่ยวชาญเผ่าคนแคระที่อายุมากกว่าคนอื่นกำลังโกรธจัดถึงขีดสุด
"ท่านผู้อาวุโส เผ่ามนุษย์พวกนี้ส่วนใหญ่ก็อ่อนแอจริง แต่ที่ประตูเมืองแต่ละบานมีผู้เชี่ยวชาญฝีมือฉกาจอยู่สักหลายคน พวกข้ารบไม่เข้าเลยครับ" ลูกน้องคนหนึ่งพูดด้วยสีหน้าหมดสภาพ
"แค่คนเก่งสักหลายคนก็ต้านพวกเจ้าได้แล้วรึ? คนจำนวนมากขนาดนี้พวกเจ้ากินข้าวเปล่ากันรึไง?" ผู้อาวุโสโกรธกริบ
"แต่.. ประเด็นคือ มันไม่ใช่แค่เก่งขึ้นหน่อยนะครับ.." ลูกน้องเกือบร้องไห้
"ไม่ใช่แค่เก่งขึ้นหน่อยแปลว่าอะไร? พวกนี้เผ่าที่ต่ำใหญ่ก็ไม่ถึง ยังจะมีผู้เชี่ยวชาญที่เสมอกับเผ่าพันธุ์ชั้นสูงโผล่มาได้อีกรึไง!"
"ก็จริงนี่ครับ..!" ลูกน้องพยักหน้า
"ฝีมือคนกลุ่มนั้น กลัวว่าจะเก่งกว่าผู้เชี่ยวชาญเผ่าพันธุ์ชั้นสูงทั่วไปซะอีก!"
"เรื่องบัดซบอะไรของเจ้า เจ้ารู้ไหมว่าเผ่าพันธุ์ชั้นสูงมีฝีมือขนาดไหน? พรสวรรค์ประจำเผ่าก็วางอยู่แบบนั้น พวกมันจะไปเทียบกับเผ่าพันธุ์ชั้นสูงได้อย่างไร!"
"อย่าหาข้ออ้างให้ความล้มเหลวของพวกเจ้า ข้าให้เวลาครึ่งชั่วโมง ถ้าครึ่งชั่วโมงยังบุกประตูเมืองไม่ได้สักบาน ทุกคนเอาศีรษะมาคืนข้าเดี๋ยวนี้"
"......."
"ท่านผู้อาวุโส หรือว่าจะไปดูด้วยตาตัวเองกับข้า?"
"ไสหัวไป! ข้ามาทำหน้าที่คุมการรบ ไม่ใช่มาออกรบแทนพวกเจ้า"