เมื่อเห็นเฉินมั่วพยักหน้า ใบหน้าของหลิงเอ๋อร์ก็ผุดรอยยิ้มขึ้นทันที แล้วประทับจูบลงมาอีกครั้ง..
"เธอ..." เฉินมั่วอ้าปากจะพูด..
"ห้ามพูด จูบฉันสิ.."
"......."
แม้ในหัวของเฉินมั่วจะเต็มไปด้วยคำถาม แต่ตอนนี้ก็อดทนเอาไว้ได้ โอบกอดหลิงเอ๋อร์เบา ๆ แล้วค่อย ๆ ตอบรับจูบของเธอ
นานสักพัก หลิงเอ๋อร์ถึงหยุดลง ลมหายใจกระชั้นขึ้นเล็กน้อย แต่กลับจ้องมองเฉินมั่วอย่างจริงจัง "เย่หาน...รับฉันไปเถอะ ได้ไหม?"
ดวงตาเฉินมั่วถลาวขึ้นอีกครั้ง มองหลิงเอ๋อร์ที่ดูท่าทางเหมือนจะยอมให้เขาทำอะไรก็ได้ ลมหายใจของเขาก็กระชั้นขึ้นตาม
ใบหน้างดงามระดับตำนาน บุคลิกเยือกเย็นดั่งภูตฟ้า บวกกับสีหน้าแบบนี้ ผู้ชายซักคนก็ต้องอดทนไม่ไหว
แต่เฉินมั่วก็อดทนไว้ได้..
บังคับตัวเองกลืนน้ำลายลง ฝืนความอยากพุ่งเข้าหาหลิงเอ๋อร์เอาไว้ แล้วถามเบา ๆ "เกิดอะไรขึ้น?"
"ไม่มีอะไร ฉันแค่อยากได้เธอ ได้ไหม?"
เฉินมั่วลูบหัวหลิงเอ๋อร์เบา ๆ ยิ้มบาง ๆ "ได้ แต่มันไม่เหมือนนิสัยเธอเลยนะ แน่นอนว่าต้องมีเรื่องอะไรสักอย่าง เธอเล่าให้ฉันฟังก่อนสิ..."
"ฉัน..." หลิงเอ๋อร์ก้มหน้าลง เสียงแผ่วเบา "ถ้าเธอช่วยผู้หญิงคนนั้นออกมาได้ เธอคนนั้นแน่นอนว่าต้องขอให้เธอมารับใช้ในที่นอนอีก ฉันไม่อยากให้เธอได้เปรียบจากผู้หญิงคนนั้น งั้น..."
ยิ่งพูดหลิงเอ๋อร์ยิ่งเสียงเบาลง จนสุดท้ายก็ซบหน้าลงบนอกเฉินมั่ว...