“ช่วยพวกเสี่ยวรื่อจื่อป้องกันเมือง!? เป็นไปได้ไง!” เฉินมั่วส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด
เขาอยากให้พวกเสี่ยวรื่อจื่อตายหมดทั้งแคว้นยังไม่พอ จะไปช่วยพวกมันป้องกันเมืองได้ยังไง
ถ้าไม่ใช่เพราะห้ามฆ่าคนกันในเมือง เขาอยากจะบุกไปสังหารหมู่ทั้งเมืองเป่ยหมิงแล้ว
“ไม่ใช่ช่วยคนอื่นป้องกัน แต่ช่วยเผ่ามนุษย์ของพวกเจ้าเองป้องกัน”
“ฉันรู้ว่าพวกผู้เล่นกันเองมีเรื่องขุ่นเคืองกันไม่น้อย แต่นั่นเป็นเรื่องระหว่างพวกเจ้าผู้เล่นด้วยกัน ไม่เกี่ยวกับเมืองหลัก เมืองหลักไม่ได้เป็นของฝ่ายใด เป็นของเผ่ามนุษย์พวกเจ้า”
“เผ่ามนุษย์พวกเจ้าจำนวนคนเยอะ จึงมีเมืองหลักถึง 100 แห่ง หลายเผ่ามีแค่สิบกว่าแห่งหรือไม่กี่แห่งเท่านั้น”
“เมืองหลักเหล่านี้ล้วนเป็นทรัพยากรของพวกเจ้า โดนยึดไปหนึ่งแห่ง เผ่ามนุษย์ก็จะเสียเมืองหลักไปหนึ่งแห่ง ถือเป็นความเสียหายมหาศาลต่อพวกเจ้า”
“ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาสงครามหมื่นเผ่า ตอนนี้มีแค่เผ่าเดียวที่ค้นพบพวกเจ้า นายยังมีเวลาไปป้องกันได้อยู่ แต่พอสงครามหมื่นเผ่าระเบิดขึ้น เมืองหลักใหญ่ ๆ ทุกแห่งอาจเจอศึกใหญ่พร้อมกัน ถึงตอนนั้นนายจะอยากป้องกันก็ยากแล้ว” เจ้าเมืองกล่าวอย่างจริงจัง
“ก็จริงอย่างที่ว่า...” เฉินมั่วพยักหน้า
“ฉันจะไปป้องกันก็ได้ นายไปบอกเจ้าเมืองเป่ยหมิงหน่อยสิ ต่อจากนี้ถ้าฉันฆ่าคนในเป่ยหมิงของพวกมัน ให้มันทำเป็นไม่เห็นไม่ได้ยินซะ”