ซื่อฟางหูถ่ง บ้านตระกูลฟาง
หลังจากซูจิ่งเหอจากไปไม่นาน โจวเฮ่าก็ขี่จักรยานคันเก่งของเขา ส่งเสียงกริ่ง “กริ๊ง ๆ” มาถึงบ้านตระกูลฟาง
“สาลี่——สาลี่——” คนยังไม่ทันเข้าลานบ้าน เสียงตะโกนก็ดังมาเสียก่อน
ฟังดูยังไงก็แฝงความสะใจเล็ก ๆ ไว้ในน้ำเสียง
“เก็บเงินได้รึไง ถึงได้ดีใจขนาดนี้”
ซูหลีนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ หน้าตาบอกชัดว่าไม่มีเรื่องก็อย่ามากวน
โจวเฮ่าหัวเราะหึ ๆ มองข้ามสายตาที่ซูหลีส่งให้โดยอัตโนมัติ
“ดีใจยิ่งกว่าเก็บเงินได้อีก ตอนเที่ยงวันนี้ บ้านเธอน่ะมีเรื่องใหญ่เลยนะ เธอไม่เห็นหน้าหลี่เสี่ยวเหลียนตอนนั้น... สมน้ำหน้าจริง ๆ...
หลี่โม่กอดกรอบประตูร้องไห้ ‘หนูไม่อยากไปชนบท’ โธ่ อย่างกับจะมีคนจับเธอไปฝังทั้งเป็น”
โจวเฮ่าเล่าได้อย่างออกรสออกชาติ แถมท่าทางประกอบและจินตนาการของเขายิ่งทำเอาดูสมจริงกว่าของจริงเสียอีก
ซูหลี: "..." ไอ้หมอนี่ถ้าไม่ไปเป็นนักเล่านิทานที่สะพานสวรรค์ ช่างฝังพรสวรรค์ตัวเองเสียจริง
สุดท้ายโจวเฮ่าก็เสริมว่า “ว่าแต่ทำไมเราสองคนถึงได้แน่ขนาดนี้วะ”
ซูหลีอยากจะซัดเจ้าหมอนี่สักหมัดจริง ๆ แกนอกจากมาบอกข่าว กับให้ยืมจักรยานหนนึงแล้ว ยังทำอะไรอีก
ซูหลีมองเขาอย่างเอือม ๆ
เอาจริง ๆ ฉากนั้นเธอไม่ได้เห็นเอง ก็น่าเสียดายอยู่หรอก
เธอหยิบแตงโมมาชิ้นนึงยื่นให้ “แก้กระหาย ล้างคอซะ”
โจวเฮ่าไม่เกรงใจ รับไปกัดคำโตเฮือกนึง แล้วก็ร้อง “โอ๊ย” ลุกพรวดขึ้น
ซูหลี... นี่แกมีนิสัยบ้าอะไร ตกใจแทบตาย