หนิวชุ่ยฮวาที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่นานก็เบียดเข้ามาใกล้: "เสี่ยวเหลียน หมัวโม่บ้านเธอนี่ช่างมีจิตสำนึก เป็นแบบอย่างของคนหนุ่มสาวจริง ๆ
นี่ไม่ใช่เรื่องเสียหายนะ แต่เป็นเกียรติยศ! ตงเป่ยน่ะรึ? นั่นมันสมบัติล้ำค่าของชาติ คนอื่นแย่งกันไปยังไม่ได้เลย"
พูดพลางก็ขยับเข้าใกล้หลี่เสี่ยวเหลียนอีก ลดเสียงลงต่ำ: "หมัวโม่บ้านเธอออกหนังสือพิมพ์แล้วนะ ทั้งคณะกรรมการชุมชนยังรณรงค์ให้เรียนรู้จากเธอ
ถ้าเธอไม่ส่งเขาไป นั่นจะไม่ให้คนอื่นหัวเราะเยาะรึ? พวกเราครอบครัวทหารจะทำตัวไม่สมศักดิ์ศรีไม่ได้นะ
ว่าแต่เถอะ เด็กดีอย่างหมัวโม่ ต่อให้ไปอยู่ที่ไหนก็ต้องได้ดี"
หลี่เสี่ยวเหลียนไฟโทสะพลุ่งพล่านในใจ แต่ก็ระเบิดออกมาไม่ได้ ได้แต่ฝืนยิ้มที่ทั้งฝืดทั้งขมยิ่งกว่าร้องไห้:
"โอ๋ ชุ่ยฮวา เธอพูดถูก หมัวโม่ตอบรับเสียงเรียกร้องของชาติ พวกเราสนับสนุนเต็มที่!"
หัวหน้าหลิวเห็นภารกิจเสร็จสิ้นแล้ว ก็กล่าวถ้อยสวยหรูอีกสองสามประโยค ก่อนนำพาคนทั้งหลายจากไป
ผู้คนในหมู่บ้านก็ค่อย ๆ แยกย้ายกันไป แม้ปากจะยินดี แต่ในใจลึก ๆ ต่างรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น