ซูหลีหยิบแตงกวากับมะเขือเทศที่เด็ดมาจากมิติ เตรียมจะเอาไปล้างที่ก๊อกน้ำ
มื้อเย็นวันนี้มีแค่นี้แหละ มะเขือเทศผัดไข่ ยำแตงกวา
ยังไม่ทันได้เริ่มล้าง ประตูก็ถูกผลักเข้ามาพร้อมเสียงดังโครม
"ซูหลี!"
โจวเฮ่ากระโดดโลดเต้นวิ่งเข้ามาในลานบ้าน สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่เก็บไม่อยู่
"เรื่องใหญ่ของพวกเราสำเร็จแล้ว! กำจัดภัยให้ชาวบ้านได้ ดีใจมั้ยล่ะ?"
ซูหลี: "......" ข่าวนายนี่ช้าไปหน่อย ถ้ารอข่าวจากนาย ป่านนี้ดอกไม้แห้งเหี่ยวหมดแล้ว
แต่พอเห็นเด็กหนุ่มดีใจจนออกนอกหน้า ตาลุกวาวเหมือนหลอดไฟ ซูหลีก็ไม่อยากทำลายอารมณ์เขา
เลยจำใจเอ่ยชมจากใจจริงไปสองสามประโยค:
"โจวเฮ่า นายเจ๋งมาก เรื่องยากขนาดนี้ยังจัดการได้ นายนี่สุดยอดจริง ๆ!"
พูดจบก็ยกนิ้วโป้งให้โจวเฮ่าเป็นการเฉพาะกิจ
พอได้รับการยอมรับจากเพื่อน โจวเฮ่าก็ยิ่งย่ามใจมากขึ้น
"ซูหลี นี่เป็นเรื่องที่น่าภาคภูมิใจและยุติธรรมที่สุดตั้งแต่ฉันเกิดมาเลยนะ ไว้คุยโม้ได้ทั้งชีวิตเลยล่ะ"
ซูหลี......
รู้แล้วว่าก่อนหน้านี้ที่ขโมยไก่ไล่ตีหมามันไม่งาม
แต่เรื่องคุยโม้นี่ช่างมันก่อน ตอนนี้สถานการณ์ยังไม่แน่ชัด ระวังจะคุยโม้จนพาตัวเองเข้าไปพัวพัน
"หุบปากไว้ เรื่องนี้มันใหญ่เกิน อย่าเพิ่งไปรับว่าเกี่ยวข้อง เก็บไว้ยินดีเงียบ ๆ ก็พอ
หลี่เฉิงลี่สร้างฐานอำนาจมานานปี คงมีเส้นสายไม่น้อย อย่าหาเรื่องใส่ตัวให้ยุ่งยาก
ถ้าคนเลวรู้เข้า เกรงว่าปู่ของนายก็คงจะรับมือไม่อยู่"
โจวเฮ่าหันขวับมามอง: "ไม่ต้องห่วง ฉันรู้ว่าอะไรควรไม่ควร กฎการรักษาความลับฉันก็เคยอ่านนะ แค่ดีใจกับตัวเองหน่อย"