ใต้ต้นหลิวใหญ่ตรงหัวหมู่บ้าน หลี่กว่างควนรออยู่ที่นั่นก่อนแล้ว
ปีนี้อากาศแล้งจัด ข้าวโพดในนาสูงท่วมหัว ใบกลับม้วนงอ ถ้าไม่รดน้ำอีกรอบจะกระทบผลผลิต
ชาวบ้านต่างรับภารกิจไป บ้างก็ดีใจ บ้างก็ไม่เต็มใจ
สุดท้ายก็วนมาถึงบ้านหนุ่มสาวที่มีความรู้
"หัวหน้าหลี่ พวกเราที่บ้านหนุ่มสาวที่มีความรู้น่ะ ไปรดน้ำข้าวโพดแปลงตะวันตกของบึงตี้ได้เลย ที่นั่นใกล้อ่างเก็บน้ำ จะได้ออกแรงน้อยหน่อย"
ทุกคนเพิ่งถอนหายใจโล่งอก จู่ๆ ก็ได้ยินเขาตะโกนขึ้นอีกว่า
"ซูหลี เธอไปกลุ่มเดียวกับอู๋เจียซุ่น ไปทางเหนือที่สันเขาหลาว"
ทุกคนเงียบกริบในทันใด
สันเขาหลาว เป็นแปลงที่เปลี่ยวและไกลที่สุดของหมู่บ้าน ไปกลับก็ตั้งเจ็ดแปดลี้
แหล่งน้ำก็ไกล แบกน้ำสักเที่ยวต้องเดินกว่าร้อยเมตร ทางล้วนเป็นหินกับลาดชัน แม้แต่วัวก็ไม่ยอมไป
ปีก่อนๆ ใครทำผิดถึงจะถูกส่งไปแปลงนั้น
ตั้งแต่แปดปีก่อน อู๋เจียซุ่นได้รับบาดเจ็บที่ขา ปลดประจำการกลับมาบ้าน ยังพาเด็กชายอายุราวหนึ่งขวบกลับมาด้วย บอกว่าเป็นลูกชายของเขา
หลี่กว่างควนก็ให้เขาไปแปลงนั้น ช่วงหลายปีมานี้แปลงนั้นแทบตกเป็นของเขาคนเดียว
คนตาดีก็มองออกว่าหลี่กว่างควนกดดันเขา กลัวเขาแย่งตำแหน่งเลขานุการหมู่บ้าน
หลายคนรอดูเรื่องตลก
ก่อนเข้ากรมทหาร อู๋เจียซุ่นก็เป็นหนุ่มฝีมือดีคนหนึ่งของหมู่บ้าน มีเพื่อนฝูงพ้องเพื่อนมากมาย
ได้ยินว่าไปสร้างผลงานในกองทัพ แต่เพราะบาดเจ็บ เวลาเดินจึงขาเป๋เล็กน้อย