"ฉีฝาน! เจ้าเป็นอะไรไป?"
เฝิงปินที่อยู่บนหลักส่งเสียงร้องทันที
ฉีฝานโบกมืออย่างอ่อนแรง "ข้า... ข้าโรคหิวโหยกำเริบ"
ในใจฉีฝานรู้สึกประหลาดใจ จี้อำพันด้านในแมลงหิวโหยหายไปแล้ว เหตุใดตนจึงยังเกิดโรคหิวโหยอีก?
หรือว่า... แมลงหิวโหยยังไม่หายไป? มันเข้าสู่ร่างของข้าแล้ว?
"แย่แล้ว!"
เฝิงปินตะโกนไปทั่วทุกทิศ "พวกเจ้าใครมีของกินบ้าง? ฉีฝานโรคหิวโหยกำเริบ!"
"ข้ามี!"
เด็กสาวผมสั้นคนหนึ่งยื่นขนมให้เฝิงปิน
เฝิงปินรีบป้อนให้ฉีฝาน แต่ขนมก้อนนี้ไม่ได้ช่วยอะไรฉีฝานมากนัก
เฝิงปินถามด้วยความร้อนใจ "หลี่เย่ว์หรู เจ้ายังมีขนมอีกหรือไม่?"
หลี่เย่ว์หรูส่ายหน้า "ไม่มีแล้ว"
เฝิงปินร้อนใจดั่งไฟลนตรีก รีบถามหยางช่าน "ศิษย์พี่หยาง กว่าจะถึงเวลาอาหารอีกนานแค่ไหนขอรับ?"
หยางช่านตอบ "ถึงเวลาอาหารก็ย่อมได้กิน"
เขาชำเลืองมองฉีฝานอีกครา "ประคองเขามาพักก่อนเถิด!"
เฝิงปินรีบลงจากหลัก ประคองฉีฝานไปยังเบื้องหน้าหยางช่าน
ขณะนี้ ร่างของฉีฝานสั่นระริก หน้าซีดขาว หน้าท้องส่งเสียงดังสนั่น
หยางช่านก็ตกใจ "หนักหนาถึงเพียงนี้? นี่คือโรคหิวโหยกระนั้นหรือ?"
เฝิงปินลูบศีรษะ "ข้าเองก็ไม่รู้ ศิษย์พี่หยาง ท่านมีของกินบ้างหรือไม่? ข้าเกรงว่าหากปล่อยไว้จะเป็นเรื่องใหญ่"
หยางช่านว่า "ทนอีกสักประเดี๋ยว อีกครู่ก็ได้กินแล้ว"
เฝิงปินร้อนใจดั่งไฟสุม แต่ก็ทำได้เพียงรอคอย
ส่วนฉีฝาน โรคหิวโหยกำเริบ สติสัมปชัญญะค่อยๆ เลือนราง
ท่ามกลางความเลือนราง เขารู้สึกตนเข้าสู่ห้วงอวกาศอันปิดทึบ
"เข้าสู่ห้วงฝันประหลาดนี่อีกแล้ว!"
ฉีฝานพึมพำกับตน
เขาก้มมองร่างตน เกราะสีดำมันวาว แขนกลายเป็นขามด แลเหนือศีรษะยังมีหนวดสัมผัส
ไม่ต้องสงสัย ในห้วงฝันนี้ฉีฝานกลายเป็นแมลง
แต่ฉีฝานหาได้ตื่นตระหนก เพราะสองปีมานี้ ทุกครั้งที่เขาหลับใหลก็จะปรากฏในห้วงฝันนี้
เขารู้ดีว่า ห้วงฝันนี้เกี่ยวข้องกับแมลงหิวโหยในร่างของตน
ก่อนหน้านี้ เพียงถอดจี้อำพันก็หลุดจากห้วงฝัน แต่บัดนี้แมลงหิวโหยเข้าร่างไปแล้ว เกรงว่าคงยากจะหลีกพ้น
"จริงสิ! ดูเสียหน่อยว่าโลกแมลงภายนอกเปลี่ยนแปลงไปอย่างไร"
ฉีฝานรีบไต่ไปข้างหน้าเล็กน้อย
เขาถูกกักอยู่ในรังไหมสีขาว หรือกล่าวได้ว่าเป็นเปลือกไข่
เปลือกไข่ขาวนี้เกือบโปร่งแสง พอเห็นภาพภายนอกได้รางๆ ฉีฝานมองออกไป
เห็นได้เลือนรางว่าเบื้องนอกเป็นป่าทึบ ต้นไม้เก่าแก่เสียดเมฆ มีแมลงคลานบ้าง แลแมลงบินกลางเวหาบ้าง รูปลักษณ์ต่างกัน มากมายเสียเหลือคณา
ไม่ต้องสงสัยเลย นี่คือโลกแมลงที่ฉีฝานเอ่ยถึง
"นี่คือโลกเสวียนเจียงหรือไม่?"
ฉีฝานพึมพำในใจ
หากนี่คือโลกเสวียนเจียง ร่างจริงของข้าค้นพบสถานที่นี้ จะสามารถตามหาเปลือกไข่แมลงหิวโหย ไขปริศนาแมลงหิวโหยได้หรือไม่?
"ลองดูว่าจะทลายเปลือกไข่นี้ออกได้หรือไม่"
ฉีฝานถอยหลัง พุ่งเข้าใส่ ใช้หนวดบนศีรษะกระแทกเปลือกไข่โปร่งแสง
เปลือกไข่นี้แข็งแกร่งเกินจะทำลาย การกระแทกครั้งแล้วครั้งเล่าให้ผลไม่มากนัก
แต่ฉีฝานก็มิได้เปล่าประโยชน์โดยสิ้นเชิง การกระแทกซ้ำๆ ทำให้จุดที่ถูกกระแทกเกิดรอยบุ๋ม เกรงว่าอีกไม่นานจะเจาะเป็นรูได้จริง
หลังกระแทกอยู่ครู่ ฉีฝานก็รู้สึกอ่อนล้า
หากเป็นก่อนนี้ เมื่อฉีฝานอ่อนล้า ก็ถึงเวลาต้องออกจากห้วงฝันนี้ แล้วฟื้นขึ้นมาเสริมพลัง จึงจะพักผ่อนต่อได้
แต่ครานี้ ฉีฝานกลับมิได้ออกจากห้วงฝัน
"แย่ล่ะ! ข้าโรคหิวโหยกำเริบ ที่นี่ไม่มีให้หล่อน้ำเกลือ ข้าจะฟื้นขึ้นมาหรือไม่? มิต้องถูกกักอยู่ที่นี่ชั่วนิรันดร์ กลายเป็นแมลงไปหรือ?"
ฉีฝานตกใจในใจ
แรกเริ่ม เมื่อโรคหิวโหยกำเริบจนหมดสติ เขาถูกผู้คนนำส่งโรงหมอ หล่อน้ำเกลือกลูโคสถึงฟื้นคืนสติมา บัดนี้เขตเหมืองเขาหลิงกวานเกรงว่าไม่มีน้ำเกลือ
ไม่รู้รอคอยนานเพียงใด จู่ๆ ฉีฝานรู้สึกราวฟ้าดินหมุนคว้าง ห้วงอวกาศรอบกายเริ่มเลือนราง
"จะออกไปแล้ว!"
ในใจฉีฝานยินดีนัก