หลิ่วอวี้กำหลอดยาขี้ผึ้งไว้ในฝ่ามือ บนฉลากหน่วยแพทย์สนามตรงเปลือกหลอดมีตัวอักษรเล็ก ๆ อยู่หนึ่งตัว หากเพ่งดูให้ดีจะเห็นว่าเป็นคำว่า อิง
เขามองอยู่นาน ก่อนจะเก็บหลอดยาใส่กระเป๋า
ไม่นานนัก เหยียนอี้ซานก็เดินออกมาจากเต็นท์ ไหล่ของเขาขยับได้ไม่มากนัก ท่วงท่าเวลาเดินจึงแข็งเกร็งกว่าปกติ ในมือยังถือถุงเก็บพยานหลักฐานแบบผนึกปิด
เหยียนอี้ซานยื่นถุงให้ “อวี้ ของจัดเรียบร้อยแล้ว อุปกรณ์น่าจะเป็นอุปกรณ์จัดเก็บข้อมูลแบบเข้ารหัส ส่วนเป้าหมายที่สาม หลักฐานที่เคลื่อนย้ายได้ น่าจะอยู่ในนี้หมดแล้ว”
“รายการซื้อขาย จิ่นจู้ทำเครื่องหมายขั้นต้นไว้แล้วเมื่อกี้”
หลิ่วอวี้รับมา กวาดตามองตราผนึก “วางไว้ก่อนก็ได้ เรียกกวานเป่ยมาแจกโทรศัพท์ได้แล้ว”
ก่อนเริ่มภารกิจ โทรศัพท์ของทุกคนถูกส่งให้เซิ่งกวานเป่ยซึ่งประจำตำแหน่งหมายเลข 3 เก็บรักษาและดูแลไว้ด้วยกัน
เหยียนอี้ซานนึกอะไรขึ้นมาได้ก็ยกมือตบหน้าผาก “จริงสิ อวี้ นายจะเพิ่มช่องทางติดต่อของอิงซู่ไว้ไหม? ข้างบนตั้งใจจัดให้เป็นแบบนี้ ต่อไปคงต้องติดต่อกันอีกไม่น้อย”
พูดจบเขาก็รู้สึกว่าคำแนะนำนี้คงฟังดูเหลือเชื่อสำหรับหลิ่วอวี้อยู่บ้าง
รายชื่อผู้ติดต่อกับวีแชตของหลิ่วอวี้สะอาดเอี่ยมราวกับเพิ่งสมัครใหม่
เรื่องที่เกี่ยวกับภารกิจใช้ช่องทางลับ ส่วนการติดต่อทั่วไปก็มีแค่พวกพี่น้องในทีมไม่กี่คนที่ติดต่อกันเป็นประจำ คนที่ไม่จำเป็นต้องเพิ่ม เขาไม่เคยเพิ่มเลย
เหยียนอี้ซานจึงรีบพูดต่อ “ฉันรู้ว่านายไม่ชอบมีช่องทางติดต่อคนเยอะ ๆ ไม่เพิ่มก็ได้ ถ้ามีธุระฉันติดต่อเธอเอง”
นิ้วของหลิ่วอวี้แตะหลอดยาขี้ผึ้งในกระเป๋า “เพิ่มเถอะ”
เหยียนอี้ซานรับคำตามน้ำ “อ้อ ได้ งั้นมีอะไรฉันจะ... หืม? อะไรนะ?”
“เพิ่ม”
เหยียนอี้ซานจ้องเขาราวกับเจอเรื่องประหลาด “นายจะเพิ่มจริง ๆ เหรอ?”
“จำเป็นกับภารกิจ”
เหยียนอี้ซานทำหน้าสงสัย “นายสนใจด้วยเหรอว่าอะไรจำเป็นกับภารกิจ? ในวีแชตเฮงซวยของนายมีผู้หญิงอยู่บ้างไหม?”
หลิ่วอวี้ไม่ได้สนใจอะไรที่เรียกว่าจำเป็นกับภารกิจจริง ๆ นี่เป็นแค่ข้ออ้างเท่านั้น “มี แม่ฉัน”
เหยียนอี้ซานพยักหน้า “...งั้นนายก็ชนะ ฉันมีมากกว่านายสองคน แม่ฉัน น้าสาว แล้วก็น้องสาว”