แรงลมจากใบพัดหมุนกวาดฝุ่นดินในร่องน้ำแห้งให้ฟุ้งกระจาย ใบหญ้าและเศษหินกลิ้งไปตามพื้น เสียงดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
หลิ่วอวี้ใช้มือข้างหนึ่งจับสายกระเป๋าพยาบาลของฟ่านอิงไว้ แล้วพาเธอเคลื่อนไปยังจุดลงจอดชั่วคราว
ฟ่านอิงไม่ใช่คนสำออย และไม่คิดจะสิ้นเปลืองแรงกับศักดิ์ศรีที่ไม่จำเป็นระหว่างการถอนกำลัง
แต่เธอก็อดเหลือบมองไหล่ซ้ายของหลิ่วอวี้ไม่ได้ ขอบผ้าปิดแผลมีเลือดซึมออกมาอีกครั้ง สีแดงคล้ำแทบมองไม่เห็นในความมืด
หลิ่วอวี้สังเกตเห็นสายตาของเธอ “ดูทาง”
ฟ่านอิง “แผลคุณเลือดซึม”
หลิ่วอวี้ “เดินไหว”
ฟ่านอิงอดไม่ได้ “ฉันถามหรือไงว่าคุณเดินไหวไหม?”
หลิ่วอวี้ถูกเธอพูดจนชะงัก ฝีเท้าหยุดลงเล็กน้อย
เซิ่งกวานเป่ยที่อยู่ด้านหลังได้ยินเข้า ในที่สุดก็มีใครเข้าใจเขาบ้างไหม เขาอยากหัวเราะจะแย่ แต่ก็ไม่กล้า ได้แต่กลั้นเอาไว้สุดชีวิต
เหยียนอี้ซานกุมไหล่พึมพำเสียงเบา “อวี้ก็มีวันนี้เหมือนกันแฮะ”
ทุกคนรีบเข้าใกล้เฮลิคอปเตอร์สำหรับอพยพ
ประตูห้องโดยสารเปิดอยู่แล้ว หยางซือชู่ยืนอยู่ตรงปากประตู ครึ่งตัวโน้มออกมา โบกมือให้พวกเขาอย่างสุดแรง “พี่ฝิ่น! ทางนี้!”
เซิ่งกวานเป่ยเงยหน้าขึ้นเห็นเธอ จึงยิ้มแล้วโบกมือตอบ
หยางซือชู่ชะงักไป ก่อนจะจ้องเขาเขม็ง “โบกมือทำไม รีบขึ้นมา!”
เซิ่งกวานเป่ยยิ้มกว้างกว่าเดิม “รับทราบ ร้อยโทหยาง”
เจียงจิ่นจู้กำลังจะขึ้นเครื่อง จู่ ๆ ก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งโผล่ออกมาจากในห้องโดยสาร
ชายคนนั้นอายุราวยี่สิบเจ็ดหรือยี่สิบแปด สวมชุดปฏิบัติการแพทย์ คิ้วตาอ่อนโยน สวมแว่นป้องกันน้ำหนักเบาบนสันจมูก สะพายกระเป๋าพยาบาล ดูไม่คมกริบเหมือนคนอื่น ๆ ในหน่วยสือฉี
เจียงจิ่นจู้ประหลาดใจทันที “พี่หลินเสียน? เมื่อกี้ผมยังพูดถึงพี่อยู่เลย ภารกิจนี้พี่ลงมาด้วยตัวเองทำไม พวกเราไม่ได้เป็นอะไรมากสักหน่อย”
ต้วนหลินเสียนพยักหน้าให้เจียงจิ่นจู้ สายตาของเขามองข้ามประตูห้องโดยสารไป จับจ้องฟ่านอิงโดยตรง “ผมได้ยินว่าฟ่านอิงอยู่ที่นี่ เลยขอมาเจอเป็นพิเศษ”
หยางซือชู่รีบเสริมทันที “พี่ฝิ่น! รุ่นพี่ต้วนแค่อยากมาหาพี่เอง!”
ฟ่านอิง “……”
หลิ่วอวี้ขมวดคิ้ว ความรู้สึกแปลกประหลาดที่ทำให้ไม่สบายใจนั้นกลับมาอีกแล้ว