รถบรรทุกทหารแล่นออกจากจุดส่งผู้บาดเจ็บทางการแพทย์
ทุกคนในรถนั่งล้อมกันเป็นวง เสื้อเครื่องแบบรบยังติดกลิ่นควันดินปืนและน้ำยาฆ่าเชื้อ
ต้วนหลินเสียนขึ้นรถเป็นคนสุดท้าย เขาถอดถุงมือแล้วหมุนข้อมือไปมา “ฉันไปช่วยผ่าตัดมาสองเคส ดูท่าพวกคุณจะพักผ่อนกันเต็มที่เลยนะ”
หยางซือชู่พิงผนังรถ “จริง ๆ ฉันยุ่งแค่แป๊บเดียวเองค่ะ”
ต้วนหลินเสียนหันไปมองเธอ “งั้นเธอสองคนก็ไปทำงานต่อเลยสิ”
หยางซือชู่นั่งตัวตรงทันที “หา? ไหนบอกว่าจะให้ลาหยุดไงคะ?”
ต้วนหลินเสียนหัวเราะ “เธอไม่เหนื่อยไม่ใช่เหรอ?”
พูดจบเขาก็หันไปถามฟ่านอิง “แล้วคุณล่ะ ฟ่านอิง?”
หยางซือชู่รีบใช้ศอกสะกิดฟ่านอิง “พี่ฝิ่นคะ ขอร้องละ บอกว่าเหนื่อยที วันหยุดของพวกเราน่ะ…”
ฟ่านอิงถาม “มีใครต้องรักษาอีกเหรอ?”
หยางซือชู่ “……”
เธอรู้อยู่แล้ว ในหัวพี่ฝิ่นมีแต่ห้องผ่าตัดกับคนเจ็บ ไม่มีคำว่าวันหยุดอยู่เลย
ต้วนหลินเสียนกำลังจะพูด หลิ่วอวี้ก็เอ่ยขึ้นก่อน “ฟ่านอิงต้องกลับไปสรุปรายงานกับพวกเรา แล้วเข้าร่วมการซ้อมรบบนแผนที่”
ต้วนหลินเสียน “อ้อ จริงด้วย”
เขาหันไปหาหยางซือชู่ จงใจพูดช้าลง “ถ้างั้นร้อยโทหยาง เธอก็…”
เซิ่งกวานเป่ยพูดแทรกขึ้นมา “ไม่ได้ตกลงกันแล้วเหรอว่าจะให้เธอหยุดพัก? ทางหนิงฉีเฉิงกลับคำอีกแล้วหรือไง?”
หยางซือชู่หันไปส่งสายตาขอบคุณเซิ่งกวานเป่ยทันที อีกฝ่ายเลิกคิ้วให้เธอเล็กน้อย
ต้วนหลินเสียนมองทั้งคู่แล้วจุ๊ปาก “ก็ได้ กลับไปพักเถอะ แต่คราวนี้ห้ามออกจากค่ายนะ อาจต้องใช้กำลังคนอีก”
ฟ่านอิงถาม “แค่สองวัน จะไปไหนได้ล่ะ?”
หยางซือชู่รีบรับคำ “นั่นสิ ไปกินข้าวที่ถนนเก่าสักมื้อก็พอแล้ว”
เหยียนอี้ซานนั่งอยู่ข้าง ๆ หัวเราะเย็นชา “ยังจะไปอีก? ยังจะดื่มอีก?”
หยางซือชู่หดคอ “ไม่ดื่มแล้วค่ะ ไม่ดื่มจริง ๆ”
ฟ่านอิงหลับตาพิงผนังรถ “คุณรู้แล้วเหรอ? งั้นก็อย่าทำให้เธอตกใจสิ เธอไม่ได้ดื่มสักหน่อย”
เหยียนอี้ซานหัวเราะทั้งที่โมโห “ฉันทำให้เธอตกใจเหรอ? พวกเธอสองคนนี่ใจกล้ายิ่งกว่าฟ้าเสียอีก”
ต้วนหลินเสียน “ดื่ม… ฟ่านอิง คุณดื่มเหล้าอีกแล้วเหรอ?”
ฟ่านอิงลืมตาขึ้น “อะไรคืออีกแล้วคะ?”
ต้วนหลินเสียน “คุณชอบดื่มมากจริง ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะดื่มไม่เมา ฉันคงสงสัยไปแล้วว่าคุณติดเหล้า”