หร่วนจือจือสังเกตเห็นว่าสัตว์ประหลาดที่อยู่ตรงนั้นดูเหมือนจะหมดแรงต่อสู้แล้ว เธอจึงรีบพยุงตัวลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีไปไกล
เซี่ยเหมี่ยวหันกลับไปหมายจะถามลู่เหยี่ยนว่าควรตามไปไหม แต่กลับเห็นเด็กหนุ่มนั่งยองอยู่กับพื้นทำตัวเป็นเห็ด เธอจึงเดินเข้าไปหา แล้วเตะเขาไปหนึ่งทีอย่างไม่เกรงใจ "นายกำลังแสดงอะไรอยู่?"
เสียงอู้อี้ของเด็กหนุ่มดังขึ้น "หนอนไง"
เซี่ยเหมี่ยวรู้สึกสะอิดสะเอียน แต่ทันใดนั้นก็กลับรู้สึกว่าท่าทางน่าขยะแขยงของเขาก็ดูน่ารักดีเหมือนกัน เธอจึงพุ่งเข้าใส่ ทาบตัวลงบนหลังของเขา โอบคล้องคอเขาไว้ แล้วพูดพลางยิ้มตาหยีว่า “ก็โทษนายสิที่ดึกป่านนี้แล้วยังไม่ยอมมารับฉัน ฉันเลยต้องมาหานายเองไง”
ลู่เหยี่ยนตัวแข็งเล็กน้อย รอยแยกของหมวกเปิดออก เผยให้เห็นดวงตาคู่ที่ไม่สวยนัก "เหมี่ยวเหมี่ยว ทำไมถึงมาหาผม?"
"เรื่องมากน่า เรากำลังคบกันอยู่นะ แยกกันนิดเดียวก็คงทนคิดถึงกันไม่ไหวแล้ว!" เซี่ยเหมี่ยวหรี่ตา "หรือว่านายไม่ได้คิดถึงฉัน?"
"ผมคิดถึงคุณ!" ลู่เหยี่ยนตอบเร็ว ราวกับกลัวว่าช้าไปวินาทีเดียวจะทำให้เธอโกรธ
เขาหันตัวมาเผชิญหน้ากับเธอ ทั้งคู่นั่งยอง ๆ จ้องตากัน ในโลกที่มีกลิ่นคาวเลือดอบอวลและสีสันหม่นมืด ดูตลกขบขันอยู่บ้าง
เซี่ยเหมี่ยวพูดว่า “ลู่เหยี่ยน อยากจูบจัง”
แต่ลู่เหยี่ยนกลับทำท่าเขินอาย ถอยหลังเล็กน้อย หลบสายตาเธอ มือทั้งสองที่จับหมวกแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว เล็บราวกับจะจิกเข้าไปในเนื้อฝ่ามือทุกเมื่อ
เซี่ยเหมี่ยวไม่พอใจ ปกติเวลาบอกว่าจะหอมแก้ม เขามักจะพุ่งเข้ามาหาเร็วมาก
ทันใดนั้นเธอยื่นมือชี้ไปด้านหลังลู่เหยี่ยน "ดูนั่น! มนุษย์อวกาศ!"
ลู่เหยี่ยนรีบหันกลับไปมอง แต่ไม่ทันระวัง มือทั้งสองของเด็กสาวก็ดึงหมวกของเขาออกอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาจึงปรากฏขึ้นกลางอากาศโดยสมบูรณ์
ใบหน้าของเขาก็เหมือนกับร่างกายของเขา ผิวหนังเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นหลังจากบาดแผลหายแล้ว แม้จะสร้างผิวหนังใหม่ขึ้นมาแล้ว แต่ก็เป็นสีน้ำตาลที่ไม่เหมือนผิวหนังปกติ
ลู่เหยี่ยนตั้งสติได้ รีบเอามือปิดหน้าโดยสัญชาตญาณ ถอยไปหลบในมุมมืด แล้วตะโกนเสียงดังว่า "อย่ามองผม!"