นี่เป็นครั้งแรกที่ลู่เหยี่ยนก้าวเข้ามาในห้องของเซี่ยเหมี่ยวอย่างเป็นทางการ ต่างจากความรู้สึกตอนที่เขาแนบหน้าติดอยู่กับหน้าต่างด้านนอกทุกค่ำคืนอย่างสิ้นเชิง ที่นี่มีกลิ่นอายของเธออยู่ทุกหนแห่ง แปลกชะมัด ทั้งที่เธอไม่ได้ทำอะไรเลย เขาแค่ยืนอยู่ในพื้นที่เล็ก ๆ แห่งนี้เท่านั้น กลับคุมอุณหภูมิในร่างกายของตัวเองไว้ไม่อยู่แล้ว
เซี่ยเหมี่ยวเห็นเขายืนเซ่ออยู่กับที่ก็จูงมือให้มานั่งบนเก้าอี้ แล้วไปหยิบผ้าขนหนูแห้งมา ก่อนกลับมายืนตรงหน้าเขา ถอดหมวกของเขาออก ผมสีดำขลับก็โผล่ขึ้นมา พร้อมกับปอยผมตั้งที่แกว่งไกวเบา ๆ
เซี่ยเหมี่ยวเอาผ้าขนหนูยัดลงบนหัวเขาแล้วขยี้ไปมา ท่าทางไม่ค่อยอ่อนโยน แต่เธอแน่ใจว่าไม่ได้ใช้แรงมากนัก เพราะเขาไม่รู้สึกเจ็บ
เซี่ยเหมี่ยวคว้าเส้นผมเส้นหนึ่งแล้วลูบปลายผม พูดว่า "ออกเหลือง ๆ นิดหน่อย"
ลู่เหยี่ยนรู้สึกอายอย่างประหลาด เขารีบแย่งปอยผมเส้นนั้นคืนมา ก้มหน้ามองต่ำ สายตาล่องลอย ผ่านไปนานถึงพึมพำว่า "ยังไงก็เป็นแบบนี้แหละ ขี้เหร่จะตาย ถ้าอยากหัวเราะก็หัวเราะเถอะ"
ปอยผมตั้งบนหัวของเขาล้มราบลง ไร้ชีวิตชีวาเหมือนตัวเขาเอง
เซี่ยเหมี่ยวใช้กำลังบังคับให้เขายกคางขึ้น สีหน้าเธอไม่ค่อยดีนัก "ใครบอกว่าเธอขี้เหร่? อย่าลืมสิ เธอเป็นผู้ชายคนแรกที่ฉันอนุญาตให้ตามจีบฉันเลยนะ ทั่วทั้งโลกนี้ มีเพียงเธอคนเดียวเท่านั้นที่มีสิทธิ์แบบนี้ ถ้าเธอขี้เหร่ละก็ ฉันก็คงไม่รักแรกพบเธอหรอก!"
ลู่เหยี่ยนตัวแข็งทื่อ ตาปลาตายของเขากลายเป็นตาดำเล็กจ้องนิ่ง ดูโง่ ๆ เซ่อ ๆ เหมือนทึ่มนิด ๆ "แรก...แรกพบเนี่ยนะ เธอพูดจริงเหรอ!?"