วันรุ่งขึ้นเป็นวันหยุด ไม่ต้องไปเรียน
เซี่ยเหมี่ยวเข้านอนดึก พอถึงยามที่ดวงตะวันขึ้นสูงถึงเพียงนั้นก็ยังไม่ตื่น เธอขดตัวอยู่ในอ้อมกอดที่ร้อนระอุของเด็กหนุ่ม รู้สึกร้อนอยู่บ้าง ไม่รู้ตัวก็ถีบผ้าห่มออกไปแล้ว เหลือเพียงซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเขาเฉยๆ รู้สึกสบายขึ้นมาก
ในความทรงจำของลู่เหยี่ยนก็ไม่เคยมีครั้งไหนที่หลับสนิทเช่นนี้ เขาก็นอนตื่นสายไปด้วยเป็นครั้งแรก เกือบเที่ยง เซี่ยเหมี่ยวหิวจนตื่น ในอ้อมกอดของเขา เธอดึงผมเขาบ้าง ลูบขนตาเขาบ้าง จนเขาสะดุ้งตื่น
ลู่เหยี่ยนลืมตาปรือๆ พึมพำอย่างงัวเงีย "คุณทำอะไรน่ะ"
เซี่ยเหมี่ยวนอนเต็มอิ่ม พลังเต็มเปี่ยม เธอนอนคว่ำบนเตียง แอ่นหลังไปมา "คุณดูการแสดงของฉันสิ เหมือนอะไร"
"หนอนไช"
หมัดของเซี่ยเหมี่ยวพุ่งมา "หมีน้อยน่ารักต่างหาก!"
ลู่เหยี่ยนถูกต่อยหนึ่งหมัดแต่เช้า รู้สึกเจ็บใจ นึกอยากบอกว่าการแสดงของเธอมันเหมือนหนอนไชยิ่งนัก แต่พอมองเซี่ยเหมี่ยวที่ผมเผ้ายุ่งเหยิง นัยน์ตาทั้งคู่เปล่งประกายไฟข่มขู่ เขาก็เลือกทางที่ฉลาดคือหุบปาก
เซี่ยเหมี่ยวพูดว่า "ฉันหิว"
เธอลุกนั่งจากเตียง สายเดี่ยวชุดนอนข้างหนึ่งเลื่อนลงจากไหล่ เผยให้เห็นผิวขาวเนียนลื่นเป็นมันมากขึ้น ร่องอกขาววาบวับปรากฏเลือนราง ประกอบกับท่าทางเซื่องซ่าเพิ่งตื่น ใบหน้างามที่หาได้ยากเจือความซื่ออยู่บ้าง ใช้คำฮิตสมัยปัจจุบันก็คือ ทั้งบริสุทธิ์ทั้งเร่าร้อน
สายตาลู่เหยี่ยนละไม่ได้ จ้องเธอตาค้าง มีไฟลุกโชนอยู่ในกาย
เซี่ยเหมี่ยวกับเขาจ้องตากันเขม็ง ทันใดนั้น เด็กหนุ่มก็พุ่งเข้าใส่จนเธอล้มลง ทาบทับร่างของเธอไว้ ดวงตาคู่นั้นจ้องมองไม่ละ อยากลองสัมผัสผิวเนื้อของเธอ ทว่าปลายนิ้วกลับไม่กล้าขยับมั่ว กลัวว่าจะทำให้เธอขุ่นเคือง