พอได้ยินคำพูดของซูรั่วปิง หลินเซี่ยหว่านโกรธจนหัวเราะออกมา รู้สึกไม่ยุติธรรมกับกู้ฟานเหลือเกิน จึงอดพูดไม่ได้ว่า "พี่รั่วปิง ดูคำพูดที่เธอพูดสิ แสงจันทร์ขาวของเธอเจอเรื่องเข้า แล้วเธอกลับให้อดีตสามีไปจัดการ มันสมควรไหม? หน้าไหมล่ะ?"
ซูรั่วปิงหน้าร้อนผ่าว หาคำโต้กลับไม่ได้เลยสักคำ แต่ยังจ้องกู้ฟานแล้วพูดว่า "กู้ฟาน! เธอได้ยินไหม!"
ในความทรงจำของซูรั่วปิง กู้ฟานเชื่อฟังคำพูดของเธอมาโดยตลอด
ผู้ชายคนนี้ไม่เคยปฏิเสธเธอเลยสักครั้ง!
"ได้ยินแล้ว"
"ถ้าอย่างนั้นก็รีบไปสิ!"
ซูรั่วปิงกลัวว่าจะสายไป เย่เฉินจะถูกคนรังแก!
"ขอโทษนะ ฉันหมายถึงได้ยินที่เธอพูด แต่ฉันกำลังดื่มอยู่ ไม่ว่างไปจัดการเรื่องของเธอหรอก!"
กู้ฟานพูดเรียบๆ
ซูรั่วปิงตะลึงไปครู่หนึ่ง สีหน้าเปลี่ยนเป็นบูดบึ้งอย่างมาก "กู้ฟาน! ทำไมเธอต้องคอยหาเรื่องเย่เฉินด้วย ฉันบอกแล้วไงว่าที่ฉันหย่ากับเธอไม่เกี่ยวกับเขา! ทำไมเธอถึงเข้าใจไม่ได้เลยล่ะ? ฉันไม่คิดว่าเธอจะเป็นคนเห็นแก่ตัวขนาดนี้!"
"ซูรั่วปิง! นั่นแสงจันทร์ขาวของเธอ จะไปเกี่ยวอะไรกับพี่ฟาน เขามีหน้าที่อะไรต้องไปช่วยเขาล่ะ? แถมเขาเองก็อยากทำเป็นฮีโร่ แต่ผลสุดท้ายความสามารถห่วยแตกขนาดนั้น นี่มันก็สมน้ำหน้าเอง!"
หลินเซี่ยหว่านพูดเสียงเย็น
เธอทนเห็นกู้ฟานถูกกล่าวหาแบบไม่มีเหตุผลไม่ไหว
"เราไปกันเถอะ"
กู้ฟานส่ายหน้า หมดอารมณ์จะดื่มต่อ
หลินเซี่ยหว่านกอดแขนกู้ฟานแล้วเดินออกไปข้างนอก
ซูรั่วปิงร้อนใจจนกระทืบเท้า รู้สึกผิดหวังในตัวกู้ฟานมากขึ้นเรื่อยๆ
"รั่วปิง ช่วยฉันด้วย..."
ความเย็นเฉียบและความคมของมีดแวบผ่านไปตรงหน้าเย่เฉิน เขากลัวมาก!
ถ้าพวกนี้ไม่คิดเกรงใจใคร แล้วจะให้เขาขาดแขนขาดขาจริงๆ จะทำยังไง?