เย่เฉินแทบจะตะโกนออกมาอย่างหลุดปาก
ซูรั่วปิงไม่พูดอะไรอีก
อีกด้านหนึ่ง หลินเซี่ยหว่านที่แอบเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวของซูรั่วปิงมาตลอด ยกแก้วชนกับกู้ฟาน
หลินเซี่ยหว่านยิ้มแล้วพูดว่า "เย่เฉินนี่ก็ถือว่าดื้อรั้นไม่น้อยเลยนะ แค่อยากออกหน้าให้ซูรั่วปิงเห็นก็เท่านั้น แต่ว่า...โง่ไปหน่อย เขาคงยังไม่รู้ว่าตัวเองไปแหย่ใครเข้า ซูรั่วปิงนี่ถูกพี่ฝานปกป้องไว้ดีเกินไปจริงๆ"
"พี่ฝาน พี่รู้หรือเปล่าว่าเจ้าของเบื้องหลังบาร์ราตรีนิรันดร์นี่คือใคร?"
"ไม่รู้ และก็ไม่อยากรู้"
กู้ฟานพูดว่า "คืนนี้ ขอแค่ดื่มให้สนุก!"
"ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนพี่ฝาน ดื่มให้ไม่หยุดจนกว่าจะเมา!"
หลินเซี่ยหว่านจงใจขยับเข้าไปใกล้กู้ฟานมากขึ้น ให้กลิ่นหอมจากตัวเธอลอยเข้าหากู้ฟานตามสายลม
อีกไม่นาน เย่เฉินยังคงเกลี้ยกล่อมให้ซูรั่วปิงดื่มเหล้าอยู่ ทันใดนั้นก็มีกลิ่นอายสังหารแผ่เข้ามา!
ชายผมทองเดินตามหลังชายหนุ่มกำยำที่แต่งตัวเรียบร้อย ชี้ไปที่ซูรั่วปิงกับเย่เฉินแล้วพูดว่า "พี่ใหญ่! พวกนั้นแหละ! ฉันโดนตบหนึ่งทีไม่เป็นไร แต่หน้าที่ของฉันมันแทนหน้าพี่เสียนะ!"
"หลี่ทั่นฮวา! ใครไปแหย่เขาเข้า!"
มีคนอุทานออกมา
ชั่วครู่เดียว สายตาครึ่งหนึ่งของคนในบาร์ราตรีนิรันดร์ก็หันมามองที่ซูรั่วปิงกับเย่เฉิน
คนในวงการต่างรู้ดีว่าน้ำหนักของสามคำว่า หลี่ทั่นฮวา นั้นมากแค่ไหน!
ตอนแรกหลี่ทั่นฮวาสอบเข้ามหาวิทยาลัยติดอันดับสามของมณฑลเจียง และด้วยเหตุนี้เองเขาถึงได้ถูกเรียกในวงการว่า ทั่นฮวา!
แต่หลี่ทั่นฮวาเป็นนักเลงตัวจริงที่ชอบแต่งตัวเรียบร้อย เขาอาศัยความบ้าบิ่นไม่กลัวตายกัดฟันแย่งชิงพื้นที่ของตัวเองในใต้ดินเจียงโจวที่เต็มไปด้วยผู้มีอิทธิพล!
เบื้องหลังหลี่ทั่นฮวา ยังมีลูกน้องอีกกว่าสิบคนที่สีหน้าเย็นชา ตัวตนแผ่กลิ่นอายสังหาร
เห็นได้ชัดว่าคนพวกนี้คงเคยผ่านเรื่องฆ่าคนตายมาบ้าง!
ภายใต้แรงกดดันอันน่ากดดันนี้ เย่เฉินที่ถูกล้อมไว้เหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผากไม่หยุด กลืนน้ำลายอย่างต่อเนื่อง เขาไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน ขาทั้งสองข้างเริ่มอ่อนแรง