กู้ฟานคร้านจะสนใจคำซักถามของซูรั่วปิง
“แม่... พ่อเป็นคนช่วยซีซีไว้ อย่าดุพ่อนะ”
ได้ยินเช่นนั้น ซูรั่วปิงก็ยิ่งเดือดดาล “กู้ฟาน นายถึงกับหลอกเด็กได้ยังไง? เห็น ๆ อยู่ว่าเย่เฉินเป็นคนโทรแจ้งตำรวจช่วยพวกเรา นายยังจะฉวยความดีความชอบไปเป็นของตัวเองอีก ทำไมนายถึงกลายเป็นคนไร้ยางอายขนาดนี้! เพื่อแย่งสิทธิ์เลี้ยงดูซีซี นายถึงกับไม่เหลือขีดจำกัดแล้ว!”
“กู้ฟาน ฉันสั่งให้นายส่งซีซีกลับมาที่บ้านฉันทันที!”
ซูรั่วปิงนึกถึงตอนที่ตัวเองถูกมัดและถูกพวกคนสารเลวข่มขู่ ความโกรธแทบทั้งหมดจึงระบายลงที่กู้ฟาน
กู้ฟานวางสายไปทันที
“กู้ฟาน!”
ซูรั่วปิงตะโกนลั่น
กู้ฟานกล้าดียังไงถึงวางสายใส่เธอ!
เหลือเกินจริง ๆ!
“รั่วปิง กู้ฟานมันก็แค่ขยะ! เธอต้องตัดขาดกับมันให้หมดนะ!”
เย่เฉินฉวยโอกาสพูดให้ร้ายกู้ฟานต่อ
“คุณซู เป็นอะไรหรือเปล่า?”
ฉินอวิ๋นจู๋เดินมาหาซูรั่วปิง
ซูรั่วปิงรีบสงบอารมณ์ “หัวหน้าฉิน ไม่มีอะไรค่ะ ยืนยันแล้วว่าซีซี ลูกสาวฉันปลอดภัย ตอนนี้กลับถึงบ้านแล้ว”
“จริงเหรอ?”
“ค่ะ กู้ฟาน อดีตสามีฉันเป็นคนพาซีซีกลับไป”
ฉินอวิ๋นจู๋ถามอย่างสงสัย “เขาพาตัวไปตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“น่าจะตอนที่เขามากับหน่วยปราบปรามก่อนหน้านี้ค่ะ”