ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา ซูรั่วปิงก็ปัดมันทิ้งไป!
ไม่มีทางเป็นไปได้!
ต้องเป็นกู้ฟานที่หลอกซีซีแน่!
“ซีซี หนูยังเด็ก ไม่รู้หรอกว่าจิตใจคนเราร้ายกาจแค่ไหน บางคนเพื่อเป้าหมายของตัวเอง ต่อให้เป็นคำโกหกแบบไหนก็พูดออกมาได้ทั้งนั้น!”
ซูรั่วปิงหันไปเตือนกู้ฟาน “กู้ฟาน ฉันไม่รู้ว่านายพูดอะไรกับซีซี แต่สิ่งที่นายทำมันต่ำช้าเกินไปแล้ว ถึงกับหลอกเด็กได้ลงคอ! อย่าคิดว่าทำแบบนี้แล้วซีซีจะยอมไปอยู่กับนายได้ ไม่มีทาง ฉันไม่มีวันปล่อยให้ซีซีต้องใช้ชีวิตอยู่กับพ่ออย่างนาย!”
ซูรั่วปิงเกลียดกู้ฟานเข้ากระดูกดำ!
“ซูรั่วปิง ดูเหมือนเธอจะลืมไปแล้วนะว่าใครเป็นคนทำซีซีหาย! ถ้าเธอมัวแต่สนใจแสงจันทร์ขาวของเธอ ก็ยกซีซีให้ฉันเลี้ยงดูได้!”
“อีกอย่าง ฉันขอเตือนเธอไว้ ถ้าคราวหน้าซีซีเกิดเรื่องขึ้นอีก แล้วเธอไม่รีบบอกฉันทันที ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหน ฉันก็จะพาซีซีไป!”
“เข้าใจไหม?”
กู้ฟานไม่สนใจจะอธิบายอะไรให้ซูรั่วปิงฟัง ตั้งแต่ต้นจนจบเขาไม่แม้แต่จะมองเธอซ้ำ
กู้ฟานไม่แคร์ซูรั่วปิงอีกต่อไปแล้ว ย่อมไม่สนใจด้วยว่าเธอจะคิดอย่างไร
ส่วนเหตุผลที่เขายอมให้ซูรั่วปิงพาซีซีกลับไปด้วยนั้น อย่างหนึ่งเป็นเพราะตอนนี้เขายังตั้งหลักไม่ได้ อีกอย่างคือคราวนี้เขาไปล่วงเกินองค์กรอาชญากรรมที่ใหญ่ที่สุดในโลกอย่างสภาเฮยเย่า จึงกลัวว่าอีกฝ่ายจะกลับมาแก้แค้นและทำให้ซีซีพลอยเดือดร้อนไปด้วย
นอกจากนี้ แม้ซูรั่วปิงจะโง่เขลาถึงขีดสุด แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอห่วงใยซีซีจริง ๆ
นี่ต่างหากคือเหตุผลหลักที่กู้ฟานไม่ถือสาซูรั่วปิง
“ฉันจะปกป้องซีซีให้ดี เรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีกแล้ว!”