ซูรั่วปิงนิ่งเงียบ
“รั่วปิง ฉันได้ยินเรื่องที่เธอกับเสี่ยวฟานหย่ากันแล้ว เรื่องของเธอกับเขา ฉันคนแก่คงพูดอะไรมากไม่ได้ แต่ในเมื่อเธอกับเสี่ยวฟานหย่ากันแล้ว เรื่องบางอย่างฉันก็คงช่วยอะไรไม่ได้ หวังว่าเธอจะเข้าใจ”
คุณเฉินเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ
สีหน้าของซูรั่วปิงแข็งค้าง เธอไม่คิดเลยว่าตัวเองยังไม่ทันพูดถึงเรื่องอะไร คุณเฉินก็ปฏิเสธเธอตรง ๆ เสียแล้ว!
ทำไมพอเธอหย่ากับกู้ฟาน ทั้งโลกถึงได้คอยเล่นงานเธอ!
ตกลงเธอทำอะไรผิดกันแน่!
เธอแค่ไล่ตามอิสรภาพและความสุขของตัวเอง แบบนี้ผิดด้วยหรือ?
ซูรั่วปิงกลั้นความโกรธไว้ในอก ก่อนถามอย่างไม่ยอมแพ้ว่า “คุณเฉิน พอฉันหย่ากับกู้ฟานแล้ว ฉันก็ไม่ใช่รุ่นน้องของคุณแล้วหรือคะ?”
คุณเฉินตอบช้า ๆ ว่า “รั่วปิง ฉันอยู่ฝ่ายกู้ฟาน หวังว่าเธอจะเข้าใจ”
“ฉันเข้าใจแล้วค่ะคุณเฉิน ขอโทษที่รบกวน ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ”
ซูรั่วปิงวางสายอย่างจนใจ รู้สึกราวกับถูกตบหน้าอย่างแรง
เรื่องแล้วเรื่องเล่า สภาพจิตใจของเธอแทบจะพังทลายอยู่แล้ว!
“รั่วปิง เป็นยังไงบ้าง? ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ก็หาคนไปสู้กับพวกมันให้ยอมแพ้สิ ฉันอยากเห็นเหมือนกันว่าพวกมันยังกล้ามาก่อเรื่องอีกไหม ฉันรู้จักยอดฝีมืออยู่บ้าง แค่ค่าตัวแพงหน่อย...”
“ขอฉันคิดดูก่อน”
ซูรั่วปิงนวดหว่างคิ้ว ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงกลับมาอีกครั้ง
“กู้ฟาน นี่คือการแก้แค้นของนายงั้นเหรอ? คิดว่าฉันจะยอมให้นายสมใจหรือไง?”
ซูรั่วปิงกำหมัดแน่น ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
ในตอนนั้นเอง ชายหลายคนจากแก๊งหมาป่าดำเริ่มลวนลามสาว ๆ ที่มาใช้บริการในคลับเซิ่งซื่อ จนพวกเธอตกใจรีบหนีไป ต่อให้พยายามปลอบก็ไม่ได้ผล