กงซุนฮ่าว เฉินจินหนาน และจงฮุ่ย สามหัวหน้าใหญ่หันมามองซูรั่วปิงพร้อมกัน ทั้งสามตะลึงกับความงามสะดุดตาของเธอตั้งแต่แรกเห็น
ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจพวกเขาพร้อมกัน ไม่แปลกเลยที่ซูรั่วปิงจะทำให้ผู้ชายคนนั้นหลงหัวปักหัวปำได้
กงซุนฮ่าวเหลือบมองเย่เฉินที่ตกอยู่ในเงื้อมมือของตัวเองอีกครั้ง ยิ่งไม่เข้าใจว่าทำไมซูรั่วปิงถึงเลือกผู้ชายคนนี้
“ในเมื่อคุณซูมาแล้ว งั้นเรามาคุยกันเถอะ”
กงซุนฮ่าวเหวี่ยงเย่เฉินออกไปอย่างไม่ใส่ใจ
ร่างของเย่เฉินกระแทกพื้น เขาร้องครางด้วยความเจ็บปวด
หลังจากดิ้นรนอยู่พักใหญ่ เย่เฉินก็ฝืนลุกขึ้นมาอย่างยากลำบาก ก่อนเดินมาหาซูรั่วปิงอย่างกระอักกระอ่วน แล้วพูดเสียงเบา “พวกอันธพาลนี่ไม่มีเหตุผลกันเลย! รอฉันได้ดีเมื่อไหร่ จะเอาคืนให้สาสม!”
“คุณชายเย่ ก่อนหน้านี้คุณไม่ได้พูดเต็มปากเต็มคำว่าจะจัดการเรื่องนี้ได้หรอกเหรอ?”
จ้าวเสวี่ยหยานอดบ่นในใจไม่ได้
แม้แต่เธอเองก็เริ่มคิดถึงช่วงเวลาที่กู้ฟานยังอยู่
ในความทรงจำของจ้าวเสวี่ยหยาน เซิ่งซื่อกรุ๊ปเคยเจอปัญหาใหญ่หลายครั้ง แต่สุดท้ายก็ผ่านพ้นมาได้เพราะกู้ฟานยื่นมือเข้าช่วย
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าพวกอันธพาลนี่ไม่ฟังเหตุผลเลย! พวกมันเถื่อนและหยาบคายเหมือนกู้ฟานไม่มีผิด!”
เย่เฉินกัดฟันพูด
“เห็นชัด ๆ ว่าคุณไม่มีความสามารถเอง ยังจะมาทำเก่ง...”
“พอแล้ว อย่าพูดต่อเลย!”
ซูรั่วปิงอารมณ์ขุ่นมัว จึงขัดจ้าวเสวี่ยหยาน ก่อนฝืนยิ้มออกมา “ทั้งสามท่าน ที่นี่ไม่เหมาะจะคุยธุระ ไปคุยกันที่ห้องทำงานของฉันดีไหม?”
“คุณซู คุยกันตรงนี้แหละ”
กงซุนฮ่าวปฏิเสธ “ตราบใดที่ยังตกลงกันไม่เรียบร้อย พวกเราก็ยังไม่คิดจะไปไหน”