เสียงของกู้ฟานดังกึกก้องดุจฟ้าร้อง สะเทือนไปทั่วทะเลจิตของซูรั่วปิงและคนอื่น ๆ!
กู้ฟานเป็นอาจารย์ของหมอเทวดาซุนงั้นเหรอ?
เป็นไปได้ยังไง!
กู้ฟานยังอายุไม่ถึง 30 ปี วงการแพทย์แทบไม่มีใครรู้จัก ส่วนหมอเทวดาซุนผมหงอกขาวโพลน เป็นถึงบุคคลสำคัญระดับเสาหลักแห่งวงการแพทย์ของหัวเซี่ย!
ต่อให้กู้ฟานเริ่มเรียนแพทย์ตั้งแต่อยู่ในท้องแม่ ก็ไม่มีทางมีคุณสมบัติเป็นอาจารย์ของหมอเทวดาซุนได้!
“หมอเทวดาซุน! กู้ฟานกล้าปลอมตัวเป็นอาจารย์ของคุณได้ยังไง! คนที่คุณควรตบไม่ใช่ผม แต่เป็นกู้ฟานต่างหาก!”
เย่เฉินเสียสติไปอย่างสิ้นเชิง เขาถูกกู้ฟานหยามซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตอนนี้ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ ก่อนจะตะโกนออกมา
เพียะ!
ซุนฉือตบหน้าเย่เฉินอีกครั้ง แล้วตวาดอย่างเดือดดาลว่า “ไอ้สารเลว! แกกล้าดูหมิ่นอาจารย์ฉันได้ยังไง! ต่อให้ฉันเรียนวิชาแพทย์ของอาจารย์อีก 100 ปี ก็ยังเทียบไม่ติด!”
จากนั้นซุนฉือจึงหันไปโค้งคำนับกู้ฟานอย่างนอบน้อม สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น “ศิษย์อกตัญญูซุนฉือ ขอคารวะอาจารย์!”
ความเคารพของซุนฉือทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นเบิกตากว้าง แววตาเต็มไปด้วยความสับสนและตกตะลึง!
ภาพตรงหน้าช่างเหลือเชื่อและน่าตื่นตะลึงเกินไป!
ซุนฉือ ผู้มีฝีมือแพทย์ระดับปรมาจารย์แห่งหัวเซี่ย เป็นศิษย์ของกู้ฟานผู้ไร้ชื่อเสียงจริง ๆ!
ต่อให้เรื่องนี้ฟังดูเหลวไหลแค่ไหน แต่มันก็คือความจริง!
“คุณ...คุณ...”
ซูรั่วโจวเหงื่อแตกเต็มศีรษะ เขาชี้ไปทางกู้ฟาน แต่พูดอะไรไม่ออกอยู่นาน!
นี่เป็นครั้งแรกที่ซูรั่วโจวรู้สึกเกรงกลัวอดีตพี่เขยที่เคยแต่งงานกันเพียงในนามคนนี้!
ส่วนหลินถังถอยหลังไม่หยุด หัวใจดิ่งวูบ ร่างกายเย็นเฉียบ ความดีใจที่เคยปรากฏบนใบหน้าหายไปจนหมดสิ้น!
ถ้าหมอเทวดาซุนเป็นศิษย์ของกู้ฟาน โรคกระเพาะที่ทรมานเธอมาหลายปีคงหมดหวังรักษาแล้วสินะ?
ความหวังที่เพิ่งก่อเกิดกลับพังทลายลงอีกครั้ง!
แค่คิดว่าหลังจากนี้ต้องทนทุกข์ทรมานจนแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่ เธอก็หวาดกลัวจนแทบหายใจไม่ออก!
ทำไมถึงไม่มีใครจัดการไอ้เด็กสารเลวนี่ได้เลย!
“เย่เฉิน! แกทำงานยังไงของแก! ทำไมถึงพาศิษย์ของกู้ฟานมารักษาโรคกระเพาะให้ฉัน! แกตั้งใจทำให้ฉันขายหน้าหรือไง!”