หลังรายการออกอากาศได้สามวัน หยวนเจียวก็มีผู้ติดตามเพิ่มขึ้นสองล้านคน
ชื่อเสียงของนางยังคงแบ่งเป็นสองขั้ว บ้างก็ด่าว่านางขี้เกียจ บ้างก็ถูกใจความตรงไปตรงมาของนาง วงการบันเทิงไม่เคยขาดคนที่สร้างภาพว่าขยัน และไม่เคยขาดดาราที่กัดฟันฝืนทนต่อหน้ากล้อง แต่คนที่พูดออกมาตรง ๆ ว่า “ไม่อยากลำบาก” อย่างนางกลับดูสดใหม่แปลกตา
ภารกิจวันที่สี่คือไปเก็บลูกพีชที่สวนผลไม้
ทีมงานแจกกระบุงให้ทุกคนคนละใบ โดยกำหนดให้ใส่จนเต็มภายในหนึ่งชั่วโมง หยวนเจียวลองแบกดูครั้งหนึ่ง เชือกป่านหยาบ ๆ ของกระบุงเปล่าก็เสียดสีไหล่จนเป็นรอยแดง
นางรีบวางลงทันที “ข้าไม่ใช้ของนี่”
เฉิงเสวี่ยหนิงแบกกระบุงของตนขึ้นมา “เจียวเจียว ผิวหนังต้องปรับตัวบ้าง เจ้ายิ่งกลัวเจ็บ ก็ยิ่งทนเรื่องต่าง ๆ ไม่ไหว”
หยวนเจียวไม่สนใจนาง เดินไปที่โรงเก็บของ หาตะกร้าพลาสติกติดล้อได้สองใบ แล้วขอยืมกรรไกรเก็บผลไม้ด้ามยาวจากชาวสวนมาอันหนึ่ง
คนอื่น ๆ แบกกระบุงไม้ไผ่หนักอึ้งเดินไปมาระหว่างต้นไม้ ส่วนนางวางตะกร้าไว้ใต้ต้น ตัดลูกพีชลงมาผลหนึ่งก็วางลงไปเบา ๆ พอเต็มแล้วก็ลากไปยังจุดรวมตัว
นางทำได้ไม่เร็ว แต่ไม่มีลูกพีชสักผลที่ช้ำ
หลินฟางมองอย่างอิจฉา “แบบนี้นับว่าโกงไหม?”
ชาวสวนหัวเราะ “ตอนนี้พวกเราเก็บผลไม้ก็ใช้รถกันทั้งนั้น ใครจะยังแบกกระบุงทุกวันล่ะ? วิธีของสาวน้อยคนนี้ดี ลูกพีชไม่ช้ำ”